Journey To Blueness

ÇIRALI için

2012-02-21T23:27:00.002+02:00

Domuz gibisin kardeşim.
Domuz gibi önüne geleni yiyorsun,bitiriyorsun,yok ediyorsun.
Ve bilmiyorsun ki, bizimle birlikte kendini de tüketiyorsun.
Domuz gibisin kardeşim.
O sevmediğin domuz gibi...

Çıralı için SEN de bir imza ver. Dilekçe-->

Sorma Bana...

2012-02-18T18:05:00.003+02:00

Sorma bana kimim,
nerden geldim buraya...
Gözlerimdeki kırmızı bulutlar
hangi günlerden sorma.

Elbet olmuştur geçmişte
açıklanamaz şeyler.
Bağlardan çaldığım üzümleri
yemişimdir yaslanıp
mavi göğün göğsüne.

Sorma bana kimim
yaşım kaç, işim ne...
Bana 'seviyor musun?' de
başka bir şey sorma...

Yeni Year - New Yıl

2012-01-05T13:31:00.004+02:00

2011 Tanrı'nın benimle alay ettiği yıldı.
2012 rövanşında sistem değişikliğiyle sahada olucam.
Bakalım bana neler getirecek?%&!!!
Ne de olsa yarına başlamak için yola çıkanlardanım...

2012'nin ilk kıyağını yaptım bile kendime;
Kendime şarap ısmarlayıp Peyami Safa, Nazım Hikmet atışmalarını koydum masaya.
Tabii Terry Üstadımın denizleri uzayın sonsuz boşluğuna akan,
bir deniz kaplumbağasının sırtındaki tamı tamına dört filin taşıdığı Dünyasında dolaşmadım da değil...

Ne o?
Terry Pratchett da mı kim?
O zaman şu video Dünyanın en sonsuz hayal gücünün sahibi,
aynı zamanda da alzheimer hastası bir beyine ait; ahan da bu-->
Ha buna bakan buna da baktı; http://www.terrypratchettbooks.com

Bir de hatırlar mısın babam insan;
dolaşırdık kışın yağmurlu akşamlarında,
sıkı sıkıya giydiğimiz kıyafetlerin üstüne çekilmiş yağmurluklarımızla,
nereye gittiğini bilmediğimiz adımlar atarak...
Her kış bir kere mutlaka yapardık
ve adını da yağmur yürüyüşü koyardık.

Bir yağmur yürüyüşü ısmarladım kendime,
İstanbul'un yalnız sokaklarında
ve yalnız İstanbul'un sokaklarında
ve İstanbul'un sokaklarında, yalnız...

Er-As-Mus

2011-12-19T17:36:00.006+02:00

Erasmus Erasmus diye diye bir hal oldu memleketim öğrencisi.

Kendi dünyasında bulamadığı 'Deli' hayatı başkalarının dünyasında aradı...

Peki çakma olmayan Erasmus, yani Rönesans edebiyatçısı olan...

Ne demişti; "Yaşamda ancak deliliğe yakalanmış olana gerçek anlamda insan denebilir."

Peki soruyorum şimdi sana; Sen ne kadar delisin?

İstanbul istanbul

2011-11-09T22:31:00.003+02:00

İstanbul istanbul dedim sana geldim
İstanbul istanbul geldim de ne buldum...

İstanbul için özlenen tablo;

Dolambaçlı Dolaştım Bu Şehri

2011-10-29T02:00:00.004+03:00

Bu gece dolaştım bu şehri
bir ucundan diğerine...
Bir sokağından girdim,
diğerinden çıktım.
Eğri gittim, doğru gittim.
Altını üstüne getirdim yalnızlığın...

Düşünceler geçti kafamdan, katarlar gibi yol alan;
bir şehirden diğerine...
Ve sonunda anladım ki; benden ADAM olmaz.
Bu düzenin ADAM'ı olmadıkça...
Benden ne ADAM olur ne kasaba...

Koşuşturmaca-2

2011-10-12T14:16:00.006+03:00

Sen de mi hayatın koşuşturmacasından muzaripsin yine...

Yine işlerden ve gidişlerden bıraktın geride; yaşamayı unuttuklarını...

Sen misin kendine sözler verip, bir sonrakine kadar hatırlamayı unutan...

Koşuştururken unutma sevmeyi...

Çünkü “porqué el alma prende fuego cuando deja de amar”...

Çünkü ruh sevmeyi bıraktığında alev alır”..!!

Koşuşturmaca

2011-08-09T11:52:00.003+03:00

Askerden geldiğimde...

Hani aklımın bir köşesinde hep vardı, anıları yazmak.

Yazarken tekrardan anımsamak...

Ne oldu üstadım bize?

Bu ne koşuşturmacaymış böyle...

İş kaçmış ruhumuza iyi mi?

Çalış çalış bitmiyor, her gün bir yenisi geliyor.

Hani başlarda biraz dinleneyim tembelliği ile yazmasam da,

şimdilerde koşuşturmacadan yazamıyorum.

Ama yazmayınca ben 'BEN' olamıyorum ki...

Peki sen 'SEN' oluyor musun, düşlemeyince üstadım?

Güneşin olmadığı yerde renkler kaybolurmuş...

2011-07-30T00:01:00.001+03:00

Hey sen...
Sen cumhurbaşkanısın,
Sen başbakansın.

Sen meclis başkanı, sen bakanlarsın, kabinesin...
YÖK'te sen varsın, YSK'da sen...
TRT'de, RTÜK'te, poliste, savcılıkta, yargıda, HSYK'dasın.
Medyanın kralısın.

Son zaman artık üniversitelerdesin, sivil toplum kuruluşlarındasın.
Öyle görülüyor ki yakın zamanda sporda da sade sen olacaksın.

Ve artık askeriyede de sen varsın.

Bir sözünle metrelerce büyük heykeller ucubeye dönüşüp yıkılıyor...
Bir restinle binlerce tapınak şovalyesi sokaklara dökülüyor, naralar atıyor...
Sen heryerdesin...
Sen daha ne kadarsın?
Daha ne kadar soluksuz bırakacaksın 'senin gibi olmayan'ları?

Senin gibilerden kurduğun demokrasi(!) imparatorluğunda artık her istediğine sahipsin.
Sen büyüdükçe demokrasin büyüyor(!).
Sen bilmezsin, ama belki birazcık görenler bilir;
'parasız eğitim istiyoruz' diye pankart açan İTÜ'lüler hala içeride yatıyor...
Yumurta fırlatanlar 3,5 yıl ile yargılanıyor.
Konvoya bakıp 'oha arabalar bak' diyen üniversiteli kız tartaklanarak götürüldüğü karakoldan 'zanlı' sıfatıyla salınıyor.
Neyle suçlandığını bilmeyen gazeteciler yıllardır içeride delillerin toplanmasını bekliyor.

Üstelik tek kişilik hücrede tecrit edilerek...

Şimdi soruyorum sana; sen kimin kopya suretisin?

Eve Dönüş...

2011-06-20T12:50:00.003+03:00

"Hayat, buruşuklukları, kırışıklıkları olan bir çarşaftır.
Bugünkü halini beğen, beğenme durum bu..."

Diyor Mimar Prof. Doğan Kuban, Cumhuriyet Gazetesi'nin Bilim ve Teknik ekindeki 'Monogami' adlı yazısında.

Aynen de öyle aslında...

Evet nerede kalmıştık üstadım? Hah bir mavilikten diğerine yolculuktur hayat diyordum en son, araya askerlik girdi galiba :)

ASKERLİK v.2

2010-12-10T17:33:00.004+02:00

GEÇİCİ OLARAK KAPALIYIZ

ne seattle, ne genova, ne latin amerika'da
ne hindistan'da bir arayışta

özgürlük içinde özgürlük kafanda özgürlük
özgürlük sen nerdeysen orada

ne sokakta, ne meydanda, ne kampüste, ne yolda
ne mahpusta, ne torna tezgahında

özgürlük içinde özgürlük kafanda özgürlük
özgürlük sen nerdeysen orada

hem seattle, hem genova, hem latin amerika'da
hem hindistan'da bir arayışta

özgürlük elinde özgürlük seninle özgürlük
özgürlük sen ordaysan orada

hem sokakta, hem meydanda, hem kampüste, hem yolda
hem mahpusta, hem torna tezgahında

özgürlük elinde özgürlük seninle özgürlük
özgürlük sen ordaysan orada

yersen...

ASKERLİK

2010-12-10T02:33:00.002+02:00

Adı ve Soyadı	ALİ DEMİRAL
Kuvveti	Jandarma Genel Komutanlığı
Sınıfı	Jandarma
Statüsü	Kısa Dönem Er
Branşı	-
Gideceği Sınıf Okulu / Eğitim Merkezi	SERİNYOL 121'İNCİ J. EĞT. A. K.LIĞI SERİNYOL HATAY

Ali gider askere gel pisi pisi teskere hadi bakalım hayırlısı :)

Bir damla gözyaşıdır o artık: Haydarpaşa

2010-11-29T03:09:00.004+02:00

bu yanan benim ciğerimdir dostum...
senin ise her şeyin;
tarihindir bu yanan...
geleceğin,
geçmişin
ve bugünündür...
namusundur...
sade bir çatı değil,
tanrıya olan inancındır bu yanan.
yarin yanağına kondurduğun öpücüğündür dostum...
seni sen yapandır...
ve her şeyden önemlisi; bu yanan bizim onurumuzdur.
aç bir canavar gibi her bulduğuna saldıran bu düzenin ve onun kuklalarının bir oyunudur.
ve dostum bu kahpe düzen öyledir ki;
biz alev alev yanarken ve tanrı çaresizlik içerisinde göz yaşlarını içine akıtırken,
o, ağız dolusu salyalarını saçarak, avuçlarını sıvazlamaktadır.

“istanbul’u manhattan yapacak haydarpaşa projesi için geri sayım başladı. marmaray’ın devreye girmesiyle atıl hale gelecek tarihi haydarpaşa garı’nın da bulunduğu 1 milyon 300 bin metrekarelik alanı dönüştürecek 5 milyar dolarlık proje 2010 yılında ihaleye çıkacak. kurum ve kuruluşların görüşlerinin alındığı haydarpaşa gar ve liman dönüşüm projesi’nde gerekli koruma kurulları izinleri alındı. projeyle ilgili imar planları önümüzdeki günlerde istanbul büyükşehir belediye meclisi’nin gündemine gelecek. imar planlarındaki değişikliklerin belediye meclisi’nde onaylanmasının ardından ihaleyle ilgili süreç başlayacak. gelecek yıl ihalesinin tamamlanması planlanan proje yap-işlet-devret (yid) modeli ile gerçekleştirilecek.
ihale yöntemi için tcdd genel müdürlüğü 2 ayrı alternatif hazırladı. birinci alternatif, bir konsept proje hazırlanması ve bunun üzerinde ihaleye çıkılması. ikinci alternatif ise taliplilerin kendi projeleriyle ihaleye katılması olacak. her iki durumda da ihaleye girecekler, projeyi gerçekleştirdikten sonra 49 yıl işletme yapacaklar. projenin tahmini bedeli 5 milyar dolar olarak belirlendi.” (22 kasım 2009 Hamdi Ateş'in köşe yazısından)

Şimdi Yolculuk Zamanı

2010-11-27T02:01:00.006+02:00

Bir yolculuğa çıktım, bir başkasından önce...
Evler küçüldü tayyare uçuşunda
ve ışıklar aktı hayatımdan, bir trenin koşuşunda.
Geçip gittim şehirlerin hayatından, yaşanmamışlıklar bırakarak ardım sıra...
...
Engin bir deniz olmaktı hayattaki amacım
ve bir okyanusa varıp derinliğinde huzurla kaybolmak...
O deniz olmak için çıktım bu yolculuğa.
O denizdeki sade bir damla olacaktı bu yol...
Şimdi bir yenisi var karşımda: askerlik.
Eminim büyük bir damla olacak hayat akışımda.

Bir gün o deniz olabilir miyim? Onu bilemiyorum.
Ama o mavi ruhuyla bir okyanusla karşılaşacağıma eminim.
O zaman ruhum karışacak ruhuna,
hayatta biriktirdiğim tüm damlalarıyla...

"Ne kadınlar sevdim zaten yoktular

Yağmur giyerlerdi sonbaharla bir

Azıcık okşasam sanki çocuktular

Bir baksam korkudan gözleri sislenir.

...

Ne kadınlar sevdim zaten yoktular

Böyle bir sevmek görülmemiştir."

Dünün Sözü, Bugünün Özü III...

2010-10-21T10:24:00.002+03:00

"Don't walk behind me; I may not lead. Don't walk in front of me; I may not follow. Just walk beside me and be MY FRIEND."

Albert Camus

Erem üstada selam ederim...

Venceremos

2010-10-15T10:17:00.002+03:00

yırtıyor fırtına sessizliği
ufuktan bir güneş doğuyor
gecekondulardan geliyor halk
tüm Şili türküler söylüyor

venseremos, venseremos!
kıralım zincirlerimizi.
venseremos, venseremos!
zulme ve yoksulluğa paydos.

Şili'de halk bugün savaşıyor
cesaret ve halkın gücüyle.
kahrolsun halkın katili cunta
yaşasın "unitad popular"!

venseremos, venseremos!
kıralım zincirlerimizi.
venseremos, venseremos!
zulme ve yoksulluğa paydos.

geçmişe ağlamak fayda vermez,
gelecek, mutlak sosyalizmin,
yarını bugünden kuracaksın
o senin tarihin olacak.

venseremos, venseremos!
kıralım zincirlerimizi.
venseremos, venseremos!
zulme ve yoksulluğa paydos!

Yerin 700 metre altından, 69 gün sonra güneşe kavuşan 33 madenciye selam olsun...

Profesyonel...

2010-10-06T10:18:00.006+03:00

Dün İstanbul Devlet Tiyatrosunun 'Profesyonel' adlı oyunundaydık.
Senin sayende...
Uzun zamandır gitmeyi ihmal ettiğim tiyatroya olan aşkımı tekrardan kabarttın.
"Sizinkiler" ve "Bizimkiler" arasında salınan Profesyonellerle...

Aşk olsun sana dost.
Ve minnet olsun...
Ama unutma ki;
"Bu adam bir polis...
Bu adam bir postacı olamaz.
Eğer bir postacı olsaydı, şu kara köpek onu çoktan ısırmıştı.
Çünkü postacıların kaderidir ısırılmak..."

Teşekkürler Nihal, iyi ki varsın.

“Gündüze özgü aydınlıktan bahseden bütün selamlaşmaları kaldıralım. Gün ortasında bile gece selamı verelim. Aydınlığa kavuşana kadar da böyle davranmakla yetinelim...”

Duşan Kovaçevic

Hayattan Bir Kesit

2010-08-29T16:44:00.003+03:00

Okuldaki sıkıcı günlerini arada bir yaptığı sinema, tiyatro kaçamaklarıyla heyecanlı hale getiriyordu.
Bir gün okuldan kaçıp Kız Mualim Mektebi'nin münaseresine gitti. Başında örtüsüyle bir kadın kılığnda girdiği saolnda, bir arkadaşının kendisini ispiyonlaması sonucu yakalandı.
Okul müdürünün kovulacağını söylemesiyle hayatının bittiğini düşünüyordu.
En yakın arkadaşına bir mektup bıraktı. Naci adlı arkadaşı, daha sonra açılması için bırakılan mektubu, onunun beline sardığı ipten şüphelenerek, o odadan çıka çıkmaz açtı.
"Kardeşim Naci
Beni kovacaklar mektepten
Ya kovsalardı seni
Ne yapardın sen acep?

İşte ben karar verdim
Bu gece öleceğim
Üzülme sen çünkü
Göklerde gezeceğim."

Bu dizeleri okuyan Naci, onun da tıpkı ikide bir intihar etmeye kalkışan annesi Hüsniye Hanım'a benzediği endişesiyle nöbetçi öğretmene haber verdi.
Onu bahçedeki bir çam ağacının dibinde oyalanırken buldular.
Hemen ertesi gün affedildi, sevinçle günlüğüne olanları yazacaktı Sabahattin Ali;
"Blöf yapmıştım!"

Yalın ayak...

2010-08-02T10:50:00.002+03:00

Hani o dört nala gelip uzak Asyadan,
bir kısrak başı gibi Akdenize uzanan şu memleket var ya
bıraksalar oturur ucuna sallarım ayaklarımı Egeye,
yasak düşüncelerimle...

Her şey bir köfteyle başladı

2010-07-10T01:48:00.002+03:00

Her şey gecenin 11 inde TV izlerken, filmdeki adamın köfte yediğini görmemle başladı.
Obez bir insan değilimdir ama canım birden şöyle baharatlı cız bız bir köfte çekti.
Dedim yapayım kendime bir kıyak...
Atladım arabaya Ortaköye indim. Hava da yağıyordu ama olsundu.
Ne de olsa her zaman böyle köftesemiyodum.
Ortaköy'e geldiğimde, daha önce orada olduğunu hiç farketmediğim ve tam Ortaköy'ün göbeğinde yer alan köfteciyi gördüm.
Hemen bir ispark yapıp attım kendimi köfteciye.
"Üstad sen bana yarım normal yarım kaşarlı getir, yanına da ayran..."
Beş dakika sonra önümdeydi köfteler.
Köfte aşerdiğim için mi bilemiyorum ama lezzeti çok güzel geldi.
Üç dakikada hüplettim hepsini. Ardından şöyle bir Ortaköy sahili yaptıktan sonra arabaya doğru dönüşe geçtim.
Yol üstündeki bankamatikten de para çekiyordum ki bir anda o yanımda beliriverdi.
Bankamatik parayı kusmuş, kartı da geri vermek üzere hazırlanıyordu.
Karanlığın içinden bir anda belirip sol omzumdan doğru yaklaşan ona, gözlerimi kısarak baktım.
Kıssss.
On santim daha yaklaşırsa karate kit vuruşumu yapacaktım ki konuşmaya başladı.
"Eaauubi kusura bakma ama bi şey riceaauu edecektim acaba...?"
Ben bir yandan para kusmuklarını cüzdana yerleştirmeye diğer yandan da kartı bankamatikten almaya çalışıyordum.
Dedim " buyur rica et bakalım yapabilecek miyim?"
"Auubooeyy bozuk para şeedersen çok makrube geçer"
Dedim "Bozukluk yok. Ben de param bitti diye çekiyorum bak."
"O zaman bir bira alıverirsen..."
O an köftesememin bir sebebi olmalı diye geçirdim içimden.
Şu dayıya bir bira çakayım ne de olsa hayattaki en güzel şeyler bedavadır.
"E alayım bakalım, ama açsan bir yarım ekmek köfte alayım daha iyi olur. İçmişsin zaten yeteri kadar."
"Yoğğ aubiiyyy bugün çok acayip olaylar oldueeaağğğ. ondan içmem gereğ..."
"E peki.."
"Senin adın ne aubiyye"
"Süpermen...Süpermen sahnede kullandığım karakterin adı, adım samet zira.."
"Süpermennnn. Ben de Hakan"
Derken tekele girdik Elemana; "Arkadaşa benden bir bira ver" dedim.
Hakan ekledi "Bir ekistıra olsun lütfen"
"Ulen ekstradan da aşağısını içmiyorsun" dedim ve gülümsedim.
Çıktık tekelden. "Hadi bakalım Hakan kendine iyi bak"
"Süpermen seni çok sevdim. Sen süper bi adamsın."
"Eyvallah Hakan bir teşekkürün yeterli olu.r"
"Teşenk kürler süpırmen. Bak ben ordaköy gültür merkezinkin orda oluyorum işin düşerse ordayım süpermeeeennn"
"Tamam Hakan afiyet olsun, hadi iyi akşamlar..."
Dedim ve arabaya doğru gülerek uçmaya baladım.
Sonra hazır Ortaköy'e gelmişken sahilden Bebek, oradan Hisarüstü yaptım.
Bu sırada çiselemekte olan yağmur, bir anda sapıtıyordu ve ben arabanın camını kapatana kadar suratımı sırıl sıklam yapıyordu.
Baktım saat de epey olmuş. Çay içecek bir yerler bakınırken bir anda bir kedi arabanın önüne fırlayı vermez mi? Verir...
Bir fren...
Bir sağ...
Bir sol...
Bir ABS...
Bir dikiz aynası...
Neyseki arkadan gelen biri yok da kedicik de arka tampon da sağlıklı durumda.
Şu an kedinin suratı gözümün önüne geldi de. :)
Kedi resmen korktu yahu...
Diyorum bu kedinin bu gece korkması gerekiyormuş demek ki.
Bu sebepten köftesemişim galiba ben...
...
Yağmurda çay içecek bir yer bulamayınca eve dönmeye karar verdim.
Arabayı park edip eve doğru yürüyordum ki; çılgın profesör görünümlü;
beyaz saçları sağdan soldan havalanmış ama tepesi kel olan, ellerinde poşetlerle bir adam bana doğru yaklaştı.
Ben tam iyi akşamlar diyecekken; Düzgün bir Türkçe ve ilginç bir ses tonuyla, "İyi akşamlar efendim, saatiniz dakik midir acaba?" diye sordu.
"Saat tam bir"
"Aman tanrım gerçekten de çok dakikmiş saatiniz"
Sırıtan surat (Ben)
"İyi akşamlar"
"İyi akşamlar efendim"
Diyorum acaba köftesememin sebebi gecenin tam birinde çılgın bir profesöre saatin tam bir olduğunu söylemek için miydi?
...
Neyse eve giriyordum nihayetinde.
Üstümü değiştirdikten sonra bir bardak su almak için mutfağa giriyordum ki onu gördüm.
Dona kaldım...
Aman tanrım senin ne işin var burada diye içimden geçirdim.
Uzun zamandır evde üç kişi kalıyorduk.
Ben, ablam ve o; Fatma.
Evet Fatma...
Kimsenin kimseye zararı yoktu.
Herkes kendi halinde takılıyor, kimse birbirini rahatsız etmiyordu evde.
Ama ben, evet ben onu mutfakta görünce dayanamadım.
Çok kızdım.
Çünkü aramızda gizli bir anlaşma vardı.
Fatma bize görünmeyecek ve bizi rahatsız etmeyecekti.
Biz de onu.
Amerikadan ithal ettiğimiz kazan kazan formulünü uygulamakta kararlıydık.
Ama öyle olmadı.
İşler beklediğimiz gibi gitmedi.
Ben bir anda karşımda görünce onu, çok kızdım.
Terliği kaptığım gibi indirdim kafasına.
Sonra bir daha, bir daha ve bir daha...
G.tü bir yana başı bir yana dağıldı.
Toprak City'e ekspres gidişti bu.
Evet itiraf ediyorum.
Fatma'yı, bizim Kara Fatma'yı ben öldürdüm.
Ve o an anladım ki o gece köftesememin tek sebebi, Fatma'nın eve kimsenin dönmeyeceği, evin tüm gece ona kaldığı yanılgısına kapılması içindi.
Ama öyle olmadı.
Bir köfte bin Fatma'dan üstündü...

NOT: Google'a "Süpermen sahnede kullandığım karakterin adı" yaz bak bakalım ilk sırada kim çıkıyor ;)

İnsan

2010-07-05T10:18:00.000+03:00

"İnsan kendini yalnızca insanda tanır" Goethe.

Bu sebepten buradayız...

İlhan Selçuk 85 yaşında İstanbul'da hayata veda etti.

2010-06-21T14:29:00.004+03:00

Bir üstad şöyle demişti; "Sevdiğin futbolcuların senden daha genç olduklarını gördüğün zaman, yaşlanmaya başlamışsındır."

Sanırım bunun gibi bir şey;
Sevdiğin ve saygı duyduğun köşe yazarlarının hayata veda edişlerini görmek...

50 yıl boyunca Cumhuriyet gazetesindeki “Pencere” sinden bakmıştı bu Dünyaya.
Ve farklı bir "Pencere" açmıştı yüreklerimize, akıllarımıza...

Geçireceği kalp ameliyatı öncesi kara mizahı bırakmamıştı elinden, şöyle demişti İlhan usta"...nalları havaya dikersem, darılmaca yok. Olur böyle şeyler..."

Şimdi veda vakti.
Biliyorum, geride bıraktığı güzel yurdu bu haldeyken,
rahat uyumak zordur ama...
Sen rahat uyu İlhan usta,
açtığın "Pencere" hiç kapanmayacak...

Küçük Kara Balık...

2010-05-01T23:52:00.005+03:00

23 Nisanda, Çeşme'de dalış vardı.
Küçük kara balıkları ziyaret...
Ahtapotun insan olduğu, bizim ise uzaylı olduğumuz yere gittim.
Denizin dibine...
Yetişmek için menzile, çaldım aklıma bir türkü, derinlerde...

Dünün Sözü, Bugünün Özü II...

2010-03-24T11:23:00.005+02:00

"Daha ileriyi görebildiysem, bunu omuzlarından baktığım devlere borçluyum"
demişti Issac Newton.
Omuzlarından baktığı devler ise Galileo Galilei ve Johannes Kepler'di.

Bilimin ve sanatın en güzel tanımıdır bence bu.
Hiçbir şey ve hiçbir kimse doğada var olmayan bir şeyi yaratmamaktadır.
Her zaman doğanın unsurları keşfedilerek biraraya getirilmektedir.
Bilimde ve sanatta ilerleme ise, hep öncekinden esinlenme ve onun üzerine gitme ile sağlanmıştır.
Bu sebepten geçmişi bilmek aslında geleceğe bakmaktır...

Uludağ'da...

2010-03-22T14:45:00.004+02:00

Uğultulu ve parlak bir gökyüzüydü gördüğüm.
Soğuk bir nefesti içime çektiğim.
Güzel bir haftasonuydu Uludağ'da...

"Snowboard" yaptım.
Kaydım kaydım...
Düştüm kalktım sonra yine kaydım.
Yine düştüm, kalktım yine kaydım.
Bir yere bir göğe baktım.
Zamana tutsak olmadan yaşadığımı hissettim.
Bir akarsu gibi kıvrıla kıvrıla ve bir yaprak gibi süzüle süzüle;
Özgürce kaydım dağdan aşağıya.
Başımın üstünde masmavi göyüzü,
ayaklarımın altında ise bembeyaz kar vardı.
Geriye; dizimdeki morluklar
ve aklıma kazınan o müthiş manzara kaldı...

Çanakkale...

2010-03-18T08:54:00.006+02:00

Seddülbahir,
Kabatepe,
Conkbayırı,
Bolayır,
Kumkale,
Anafartalar ve diğerleri...

Bu bir destan.
Büyük bir destan.
Akıl alır gibi değil...
Yürek parçalayan bir destan.
İçimi ürperten bir destan.

Nedir asker olmak?
Nedir savaşmak?
Nedir ölmek ve öldürmek?

Anlamak zor şüphesiz...
Ancak eğer ki kanın kendi toprağına düşüyorsa;
Kutsaldır elbet...

"Savaş zorunlu ve hayati olmalı. Millet hayatı tehlikede olmadıkça, savaş bir cinayettir."
M.K. ATATÜRK

Savaş onlar için zorunluydu.
Yurdun dört bir yanından gelmişlerdi ve;
Yaşamış sayılmazlardı zaten, vatanları için ölmesini bilmeselerdi.

Vancouver Günlüğü 6 - The End

2010-03-10T15:17:00.008+02:00

2010 Vancouver Kış Olimpiyatları sona erdi.

Bu güzel maceradan aklımda kalanlar, kısa kısa;
- Whistler dağında snowboard
- 12 saatlik uykusuz nöbet tutmalar
- DJ Brunata Duo ve eğlenceli kız arkadaşı Şeniz Benn ;)
- Ricardo the Sau Paolo friend
- Her bar girişinde bir kuyruk
- "Skytrain", "Downtown", "Granville"
- Son gün toplu takım fotoğrafı
- "Capilano Brige" Buranın enteresan da bir öyküsü var aslında.
Unutmamak için buraya not düşeyim...
İnce, uzun, asma bir köprü bu.
Şu şekilde;

Burayı ziyaret etmek isteyenler için girişte bir bilet tarifesi var.
25$ ancak bizim gibi 'Olimpiyat Görevlisi' iseniz yaşadınız.
Büyük indirim var ve bilet size tam 23$ oluyor.
Fakat girişte 3 kişiyseniz ve 3ünüzün de üstünde aynı kıyafetler varsa.
Ve arkadaşlarınızdan biri fırlamalık yapıp kapı görevlisi kız ile şu diyaloğu yaşarsa;
Justin: Ama biz atletiz...
Görevli: Yaa, hangi sporu yapıyorsunuz?
Justin: Snowboardçuyuz biz. Çok iyi olmasak da...
Görevli: Aaa o zaman size bedava. Buyrun biletleriniz.
Bu sırada ben gülmemek için kendimi zor tutuyordum ve kızın uzattığım parayı geri vererek elime tutuşturduğu, üzerinde "Free for Athletes 0$" yazan bilete bakıyordum.
E insaf. Snowboard yapmaya başlayalı 1 hafta olmuşken, snowbarodçu bir atlet bile olmuştum.
Ben: Justin, biz hangi ülkenin sporcularıyız peki?
Justin: !?/?%*\
Ben: Ben de öyle düşünmüştüm. Biri siyah, biri sarımtırak, biri beyazımtırak saçlı (Ulen Michal yarı kel be), ortak dil olarak ingilizce konuşan 3 snowboardcu atlet, üstelik pek iyi de değiller (TV de bizi görmemiş olması normal bişi olsun diye mi bu kısım???)...
Afferim Justin hayal gücüne hayran kaldım.
Justin: :D

- Ve son günün akşamı, Stanley Park'ta bulunan, Dünyanın en iyi 10 akvaryumundan biri kabul edilen Vancouver Aquarium'da sadece Atos çalışanlarına özel kapanış partisi.
Biranı yudumlarken arkadaki camekandan beyaz balina geçmesi de ayrı bir enteresan... :)

Ve bu maceranın en güzel yanlarından biri, eve dönüş...
Ne de olsa her yolculuğun bir amacı da evin kokusunu özlemek değil mi?

Vancouver Günlüğü 5

2010-02-24T22:10:00.008+02:00

Vancouver ile Istanbul arasindaki farklar;

1- Vancouver' da her sey buyuk; yollar, arabalar, porsiyonlar ve porsiyona odenen paralar... Turkiye de bu kadar buyuk yol ancak Kizilay'da goruruz. Bu buyuklukte arabalarimiz olsa trafik sorunu kalmaz. Cunku hickimse trafikte ilerleyemez. Bizim zenginlerin bindigi cipler oyuncak araba kalir bunlarin arabalari yaninda. Hatta Kanadalilar arabaya degil kamyona biniyor desem yeridir. Porsiyonlar ise bizim 3 ogunde yedigimiz kadar. Hani bira icerken ortaya patates isteriz sonra biter sonra bir daha isteriz ve sonra bir daha... burda ortaya patatesi istiyorsun, o mekana sonraki 3 gelisin boyunca patatesi yemeye devam edebiliyorsun. O derece buyuk yani. 'that big. big big.' tabii hesap da buyuk geliyor. Bir de TL/CAD kur farkini kattigimiz vakit. Bir tur halay cekilir hesabin ustune...

2- Vancouver'in polisleri yabanci oldugunuzu fark edince kibarca gelip 'yardim istiyor musunuz?' diye soruyorlar. Istanbul'da ise yabanciyi goren polis genelde 'len suna iki adu ket cakayim, celme takip burnundan biber gazi vereyim de gorsun.... bidi bidi bidi...' seklinde dusunuyor. (Genel gecer dusunceleri bu yonde oldugu icin aslinda pek de yabancilarla alakali bir durum degil.)

3- Vancouver'da insanlarin elleri genellikle cirkin ve bakimsiz. Bizim memlekette daha guzel ve karakteristik eller var kanimca. Yine de el ogluna laf atmayalim :)

4- Toplu tasima icin bu arkadaslar "Sky Train" diye bir sey icat etmisler yillar once. Hala da bunu kullaniyorlar. Mesela Vancouver sehrinin bir ucundan diger ucuna gitmek en fazla 1 saat suruyor. O da cok fazla insan duraklarda inip bindigi icin. Ayrica yuksekte kurulan platformun ustunde ilerleyen bu trenlerin bir soforu de yok. Otomatik ilerliyor. Hani bizim "Metrobus" var ya. Normalde o otobuslerin de kendiliginden gitmesi gerekiyor ya. Neyse gectik biz o masali. Bizim metrobuste; 500 kisiyle birlikte kapiya saldiranlar arasinda kendine yer bulursan biniyosun. Haa bi de hangi duraga geldigini ancak 10 kisinin omzunun ustunden duraktaki yaziya bakarak anlayabilirsin. Yoksa bizde oyle durak haritasini araca koymak ne bileyim gelinen duragin otomatik olarak anons edilmesi gibi seyler lukse girer. Ayrica haramdir, fazla luks oldugu icin.
Ozetle Istanbullu hak ettigi tasimaciligi yasiyor.

6- Vancouverlular oldukca sicak insanlar. Kolayca diyalog kurup tanisabiliyorsunuz insanlarla. Ustunuzdeki ceketi begendiklerinde mesela, cekinmeden yaniniza gelip nereden aldiginizi sorabiliyorlar. Sonra da muhabbeti koyup gidiyorlar. Bagirani, cagirani, cildirani cok ama kimsenin birbirine bir laf attigi,karistigi yok. Ha bir de burda 70 milletten insan var. En cok da Koreli ve Cinliler var. Genel olarak guler yuzlu insanlar. Bosuna Kanada'nin Izmir'i dememisler :)
Istanbul insani ise biraz soguk, biraz yoz. Surati asiktir bizimkilerin genelde. Sehrin yorgunlugu suratlara yansimistir. Bir bezginlik vardir insanlarin suratlarinda. Bazen bir sey sorarsiniz, sordugunuza pisman olursunuz. Hele ki trafikte kimsenin birbirine tahamulu yoktur bizde.

7- Vancouver' da yaya gecidine daha gelmeden tum araclar durur. Ola ki biri yanlislikla yaya gecidine girdiyse hemen geriye alip aracini ozur diler. Bizde ise yayalar yokmus gibi davranilir. Bazen de bizzat yaya arkadasin ustune surulup urkutulur. Severiz biz aracimizla artislik taslamayi...

8- Vancouverlular oyledir, Istanbullular boyle...

9- Vancouver'daki koprulerin ustunde yurunebilir. Istanbul'un koprulerinde ancak avrasya maratonunda yurunur/kosulur vs...

10- Vancouver'da herhangi bir yerde kuyruk vardir. Alis veris magazalarinin girisinde, kafelerin girisinde, clublarin girislerinde vs. Mutemadiyen kuyrukta beklersiniz bir mekana girebilmek icin. Cunku yasalari geregi her mekanin alabilecegi en fazla kisi sayisi vardir. Bu sayinin asilmasi yangin,deprem vs gibi afetler gerekcesi ile yasaktir. Biz de ise kuyruk yoktur, olamaz da. Musteri veli nimettir. 40 kisilik mekanda 80 kisi olsa bile 81. kisi icin illa ki yer acilir. Bunun en guzel ornegi dolmuslarimizda yasanir. Bizim dolmuslarimiz asla dolmaz. Milletin surati cama yapissa dahi hala iceride bir kisiyi daha alacak yer vardir. Mekan sikintimiz yoktur yani.

11- Vancouver'da yagmur yagar da yagar. Istanbul'da yagmur yagar, sonra gunze acar, sonra kar yagar, sonra yine yagmur yagar. Istanbul'a guven olmaz. Vancouver ise bellidir. Yagisli...
12- 13 ten once gelen farktir ki muhimdir.

13- Aslinda tum bu genellemeler tartisilabilir. Ya ne sanmistin ki...?

14- Gun olur alir basimi giderim, denizden yeni cikmis aglarin kokusunda...

Anlayacaginiz dostlar biz insanlar;
Hepimiz farkliyiz, iste bu yuzden hepimiz ayniyiz...

Vancouver Günlüğü 4

2010-02-17T20:37:00.006+02:00

Kirmizi...
Alabildigine kirmizi...
Ve Siyah.... Kapkara siyah...
Ve tutku ve ask ve sehvet...
Ve kadin... Damarlarina kadar ve son nefesine kadar kadin...
Ve erkek... Durusuyla ve varligiyla erkek...
Ve gitar ve yanik ses alabildigine...
Ve kiskirtici, tutsak, buyuleyici bir dans...
Ve Flamenko...
María Pagés...
Vancouver ile alakasi; gecen aksam barda tanistigim Ispanyol gencler, Maria Pages ve grubunun gitaristi, kemanisti, danscisi ve organizatoru. Hepsi cok sicak insanlardi. Beni bu inanilmaz gosteriye davet ettiler. Ben de tabii ki onlari Istanbul'a davet ettim.

Kapiya adimi birakmislar. Grenville ST. uzerindeki Orpheum Theatre'da enfes bir aksamdi.

Herkes disarda "Go Canada Go" diye bagirirken,
ben icerde yaklasik bin kisiyle birlikte Flamenko tutkusunu yasadim...

Vancouver Günlüğü 3

2010-02-13T00:09:00.006+02:00

Her sey cok guzel baslamisti...
Bizi havaalanindan limuzinle alip ve otele yerlestirmislerdi.
Sirketin farkli ulkelerdeki ofislerinden gelen calisanlarla inanilmaz vakit geciriyorduk.
Brezilyadan Ricardo...
Isvicreden Flavio...
Fransadan Emmanuel...
Ingiltereden Ben ve Justin...
Cinden Lan...
Polonyadan Michal...
Hollandadan Marco...
Singapurdan Irilyn...
Ispanyadan Tamara...
Amerikadan Shawn ve Charles... (The Texas Guys)
ve adini hatirlayamadigim digerleri...
Kredi kartlari, cep telefonlari, araclar, oteller, kiyafetler, ulasim bilgileri vs her sey 2010 kis olimpiyatlari icin calismamiz, ayni zamanda da olimpiyatlarin tadini cikarmamiz icin ayarlanmisti.

Vancouver tam bir eglence sehri...
Ilk iki gun egitim oldugu icin calismalarimiz yoktu ve is yerinden erken ayrilip 'Downtown' diye anilan sehir merkezine inmistik. Herkesin ustunde olimpiyatlar icin sirketin ozel hazirlattigi kiyafetler vardi ve bu kiyafetlerle toplu olarak dolasmak daha bir keyifli oluyordu. Cunku herkes bizimle konusmak istiyordu. Hatta gazeteciler roportaj yapmaya calisiyorlardi.
Ancak acilis seromonisine saatler kala yasanan talihsiz kaza herkesin keyfini kacirdi. Gurcu luger sporcusu, katildigi ilk olimpiyatlarda, henuz 21 yasindayken hayatini kaybetti.
Belki hayalleri vardi.
Belki sinisrlarini zorlamak istemisti.
Belki iyi bir skor icin hayatini tehlikeye atacak kadar cesurdu.

Herkesin yuzunde aciyi gordum.
Bu duruma herkes uzuldu.
Herkesin cani acidi.
Herkes ailesini dusundu genc sporcunun.
Hem de herkes...
Ancak Gurcu takimi buyuk bir erdemlilik gostererek seremoniye katildi.
Eger ki seremoniye katilmasalardi, eger ki acilarini herkesin gozune soksalardi; o zaman Kis Olimpiyatlari tamamen bu aci olayin golgesinde baslayacak ve oyunlar asil amacina ulasamayacakti.
Bu sebepten Vancouver 2010 Kis Olimpiyatlarinin gercek kazanani Gurcu takimi.
Cunku 2010 Kis Olimpiyatlari hep bu aci olayla anilacak.
Ve Gurcu takiminin yurekli davranisiyla...

Simdi daha iyi anliyorum;
Sanatin ve Sporun birlestirici ruhunu...

Vancouver Günlüğü 2

2010-02-10T19:44:00.003+02:00

Uzun soluklu bir okyanus yolculuğundan sonra, sonunda aşağıda kara göründü.

Alabildiğine donmuş topraklar ve bir zamanlar aktığı kıvrımlarından belli olan nehirler...
Şimdi donmuş karla kaplılar. 38 bin feetten (11km) bakıldığında dahi insanın içini üşütüyor bu görüntü.
Eminim ki -20 derecede, kar da güzelliğini yitiriyordur.

Şimdi Montreal, Washington D.C. , Chicago üçgenine girmekteyiz.
Toronto'ya yaklaşık 1 saatlik yolumuz kaldı.
Kalan 1 saatte de uçağın kanadı kopup bir yerime kaçmazsa, keyifli bir yolculuktu diyebiliriz.

Vancouver Günlüğü 1

2010-02-09T19:22:00.000+02:00

Çok defalar uçağa bindim. Ama bu kadar çok yağmur yağarken ve şafak henüz sökmemişken ilk kez...

Her zamanki gibi tüm uçuş biletlerini pencere kenarı ayarlattım.

Şimdi yapmurun saçaklara vururken çıkarttığı sesi, uçağın gövdesine vuran yağmur çıkartıyor.

Ben de pencereden, kanat ışıklarının yanıp sönmesi ile ara ara gözüken yağmuru izliyorum.

Her yolculuk içimde bir heyecan yarattığı gibi nedenini bilmediğim bir hüzünü de beraberinde getrirmiştir.

Yine aynı duygu var içimde. Hüzünlü bir heyecan bu...

Bu yolculukta daha çok yolum var. İstanbul'dan Frankfurt'a, Fraknfurt havaalanında 3-4 saat süründükten sonra Toronta ve oradan da Vancouver'a geçeceğim.

Vancouver 2010 Kış Olimpiyatları'nın IT Takımında görevliyim.

Bu arada İstanbul'da uçağa girişi beklerken, lavaboya gitmek için, çantamı birisine emanet ettim ve şöyle dedim; "Lütfen çantama göz kulak olabilir misiniz?" Sonra da düşündüm kendi kendime; acaba diğer dillerde de böyle bir değim var mıdır?

"Göz Kulak Olmak"

Bu deyimin İngilizcesi olsa ve sonra tekrardan Türkçe'ye tercüme etseler şöyle olurdu sanırım; Çantamın gözü kulağı olur musunuz?".

-Olmaz mıyız be... Ağzı burnu bile oluruz... :)

NOT: Bu satırları Frankfurt Havaalanında yazıyorum (08.02.2010)

NOT2: İstanbul - Frankfurt uçuşu boyunca, sabahın 5'i olmasına rağmen, bağıra bağıra İspanyolca konuşan iki arkadaş; size yolculuk boyunca mütemadiyen sövdüm. İnsan olup da az uyusaydınız keşke...

Bir Kadeh Sıcak Şarap Tadında...

2010-02-02T14:06:00.008+02:00

Bir Kadeh Sıcak Şarap Tadındaydı dün akşam...

Toplaştık eski dostlar bir evde.

Oy birliğini yakalayamasak da oy çokluğunu yakaladık sıcak şarapla.

Eksikler vardı elbette.

Kimisi bir başka şehirde,

Kimisi bir başka ülkede,

Kimisi de aynı şehrin farklı diyarındaydı ama

Eminim ki şarabımızın tadı ulaşmıştır onlara da.

Hoş sohbetimizin fısıltısı ulaşmıştır kulaklarına.

"Hayat kendini bulmakla alakalı değildir. Hayat kendini yaratmakla ilgilidir."

demiş İrlandalı yazar George Bernard Shaw.

Biz de kendimize bir parça yarattık sanki dün akşam.

Hatırı yıllarca unutulmayacak bir parça...

Sonra bitiverdi gece.

Zamanın ne çabuk aktığını fark edemedik bile.

Geriye kaldı Bir Kadeh Sıcak Şarap Tadı;

Damaklarımızda...

Enee Meğersem Bugün Benim Doğum Günümmüş

2010-01-27T00:01:00.004+02:00

O zaman 26. yaşta kendime hediyem Edith Piaf'tan olsun...

19.01.2010 Türkiye

2010-01-19T17:08:00.002+02:00

Tekel işçileri; 36 gündür Ankara'nın ayazında eylemde...
Doktorlar; "Tam Gün" eylemde...
Eczacılar; eylemde...
Emekliler; kuyrukta...
İstanbullu itfaiyeciler; grevde...
Hrant Dink; unutulmakta...
Abdi İpekçi'yi öldüren, Papa'ya suikast düzenleyen Ağca; Sheraton Otelde...
Basın ordusu; Ağca'nın peşinde...
Komiklik; bunun neresinde?

Bir "Anı"

2010-01-15T16:39:00.009+02:00

Gün doğarken ve batarken...
Günler geçerken...
Ve Dünya değişirken...

Twitter,facebook,myspace...
"Yeni Dünya Düzeni" duyguları çürütürken...
"BİZ"den bir şeyler kopup giderken...
Çok eskilerden bir şiir geliyor aklıma.

ANI
"Bir çift güvercin havalansa
Yanık yanık koksa karanfil
Değil bu anılacak bir şey değil
Apansız geliyor aklıma

Neredeyse gün doğacaktı
Herkes gibi kalkacaktınız
Belki daha uykunuz da vardı
Geceniz geliyor aklıma

Sevdiğim çiçek adları gibi
Sevdiğim sokak adları gibi
Bütün sevdiklerimin adları gibi
Adınız geliyor aklıma

Rahat döşeklerin utanması bundan
Öpüşürken o dalgınlık da bundan
Tel örgünün deliğinde buluşan
Parmaklarınız geliyor aklıma

Nice aşklar, arkadaşlıklar gördüm
Kahramanlıklar okudum tarihte
Çağımıza yakışan vakur sadece
Davranışınız geliyor aklıma

Bir çift güvercin havalansa
Yanık yanık koksa karanfil
Değil bu anılacak bir şey değil
Çaresiz geliyor aklıma"

Melih Cevdet ANDAY

Bir İtiraf...

2010-01-04T09:10:00.009+02:00

Bir itirafım var kendime.
İçinde yaşadığım hayata dair...

Gitme isteği var içimde.
Bu düzenden kopup,
hayalimdeki gerçeğe dönme isteği...
Bu sistemin bize sunduğunun dışına çıkma isteği...

Hayır şikayetçi değilim yaşadığım hayattan.
Tam tersine çok memnunum ve mutluyum.
Ailemden, dostlarımdan, işimden, içinde yaşadığım şehirden...
Bu "Big City Life" içerisinde bana yüklenmiş olan 'Karakterden'...

AMA bu benim düşlediğim hayat değil.
Bu sadece bize sunulan düzenin içerisinde kendimize bulduğumuz yerin,
devinimlerimizle şekillenebilmiş hali.
Bu sadece bir yanılsama...
Bu sadece bir yaşam mücadelesi...

ASIL hayat hayalimizdeki...
O hayata, hayallerimdeki yere gitme isteği var.
Tek düzenin, doğanın düzeni olduğu yere gitmek.
Doğaya ait hissetmek ve sadece onu yaşamak.
Lacivert bir ülkede yaşamak.
Hayalimdeki ülkede...

Biz bu düzendeki figüranlarız.
Her geçen günün içerisinde, iyice küçülen rollerimizi yaşıyoruz.
Oysa ben kendi rolümü oynamak istiyorum.
Yüzümdeki maskeden kurtulup,
kendi filmimin başrolünde yaşamak istiyorum.
Mavilikler içerisinde boğulmak istiyorum.

Kim bilir belki de küçük bir yelkenlide, denizle boğuşarak geçirilmiş 2 gün;
kendi filmimizden bir parça olabilir.

Şimdi içimi ürperten bu gitme isteğine karşı koymam gerekiyor.
Çünkü mutluluk paylaştıkça artmıyor, GERÇEK oluyor...

(Dostum Ali'ye ithafen...)

2009 Biterken...

2009-12-28T17:24:00.007+02:00

Bugün yapacak hiçbir şeyim yok...

İş yok, proje bitti.
2010 bütçesi henüz onaylanmamış, ne olacağı belli değilmiş...
Proje... Onay... Bütçe...Şirket Politikası...
Karışık, sanal şeyler...
Doğayla hiç alakası olmayan şeyler.

Öyleymiş böyleymiş, büyük oyunlarmış, küçük hesaplara yer yokmuş.
Bol sıfırlı kağıtlarda, adına "Sözleşme" denen yazıların altına imzalar atılırmış.
Al gülümmüş ver gülümmüş...

Düşününce yoruluyor insan.
Oysa basittir hayat, yaşamak kadar...

Şimdi de bilgisayarın başında saniyeleri sayarak yaşıyorum.
Etrafıma bakıyorum boş boş...
Kulağımda çınlıyor 'The Lost Fingers' ın 'Careless Whisper' yorumu...

Masaları başında insanlar önlerinde duran ekranlara bakıyorlar.
Gözle görülen bir şey yapmasalar da bir şekilde bir yerlerde bir şeyleri değiştiriyorlar.
Ve buna "İŞ" diyorlar...
Evet ben de onlardan biriyim aslında. Sanal İŞÇİlerden biri :)

Çok sorgulamamak gerekiyor sanırım.
Sorgulayınca her köyün bir delisi oluyor zaten.

Bu yıl, yani 2009'da olanları ne hatırlamak istiyorum ne hatırlatmak.
Bu ülke insanı ve dünya insanları için karamsarlığın ön plana çıktığı bir yıl olduğunu düşünüyorum.
Ne kadar çok olay, ne kadar çok karmaşa ve ne kadar çok bulanıklık yaşandı bu yılda...
Oysa ki sarhoş vatandaşın yüksek kara mizah anlayışıyla başlamıştık yıla. (bakınız ->)

Bu yılı İngiliz Kraliçesi 2. Elizabeth'in, 1992 için söylediği bir cümlesini, 2009 için tekrarlayarak bitirmek, Ece Temelkuran'ın da dediği gibi, en doğrusu olur sanırım;
2009 "is not a year on which I shall look back with undiluted pleasure.In the words of one of my more sympathetic correspondents, it has turned out to be an Annus Horribilis".
Yani Elizabeth yengemiz diyor ki; "bu yıl korkunç bir yıldı".
Ben de diyorum ki; umarım 2010 "Annus Mirabilis" olur. Yani "Harikalar Yılı"...

Hepinizin yeni yılını kutlarım...
Bir de GREENPEACE'den Penguen Alex'in arkadaşlarının mesajını iletirim;

Bir Güzel İnsan...

2009-11-10T09:05:00.003+02:00

Düşüncesiyle,
Varlığıyla,
Mücadelesiyle;
Bir Güzel İnsan...

Dünün Sözü, Bugünün Özü...

2009-11-03T09:40:00.004+02:00

"GÜLMEDEN GEÇİRİLEN BİR GÜN, KAYBEDİLMİŞTİR."

Charlie Chaplin (1889 - 1977)

Sessiz sinemanın küçük ama komik devi.
Kendi filmlerini yazan, yöneten, müziğini yapan
ve oynayan ,ilk sanatçıydı. Dünyayı değiştiren
mizah adamı, yarattığı karakterle sinema
tarihinin ilk global "ikon"u oldu.

O bir Çirkin Kral'dı... ->>

Çok Zaman Geçti

2009-10-30T16:30:00.003+02:00

Çok Zaman Oldu yazmayalı...
O kadar yoğun geçti ki günler; düşündüklerimi, hissediklerimi ve yaşadıklarımı oturup tekrar hayal ile yaşamaya fırsat kalmadı.
Dönüp bakıyorum son yazıma; bir ay geçmiş aradan. Tek bir kelime çiziktirmemişim kenara...

Bi özet yapsam son bir ayın gündeminden neler dökülür acaba? Kendi gündemimden değil de Türkiye'nin gündeminden bakayım bi;

- Deniz Seki hapisten çıkmış -> Çok da fifi...
- Farmville oyununun internetten erişimine yasak gelmiş -> O ne ola ki?
- DİSK Genel Başkanının topunnnkklarına sıkmışlar, konu alacak davasıymış -> Pis kokular geliyor...
- IMF protestolarında Taksim'den dumanlar yükselmiş -> Kum koyuyom,su koyuyom, b.k koyuyom polis oluyo...
- Tayyeap, Deniz Baykal'a mektup yollamış, "görüşek mi la..." demiş -> Şaka mı bu yaaa... Dumanla haberleşsin yetisizler...
- Sabri şut çekmiş, top yine taça gitmiş -> O Allah'ın emri...
- Ermenistan ile protokol imzalanmış -> Ermenistan'a da bak hele, HİNDİ gelecek yerden protokol esirgemiyor akıllılar.
- Aylardır ne olduğunu anlayamadığımız "Demokratik(!) Açılım" da adım atılmış; 37 PeKeKe li dağdan inivermiş -> 24 Saatte "Pişmanlık Yasası"ndan yararlanıp çıkıvermişler ama kimse de "Çok pişmanım gurban..." dememiş. "Biz barışa destek vermek için geldik" demişler. Yahu bu adamların suçsuz olduğuna 24 saatte karar veren HUKUK, 350 gündür Silivri'de yatan, henüz hukuk önünde suçları sabitlenmediği için SUÇSUZ sayılan, tam olarak ne ile suçlandıklarını bile bilmeyen adamlara gelince neden bu kadar yavaş işliyor? Sorarım a DOSTlar...
- Genel Kurmay'ın "Kağıt Parçası" dediği belgenin aslı Ergenekon Savcılarında çıktı -> Ulan çakallar, madem orjinali sizdeydi, bugüne kadar neyi beklediniz açıklamak için? Gündem mi değiştiriyorsunuz yoksa? Yoksa PeKeKe lilerin şovuna dönüşen "Aç-ılım" fiyaskosunu mu örtüyorsunuz?
- Domuz Gribi Türkiye'de de can almaya başlamış -> Yahu Kene,Kuş gribi, Domuz gribi nedir bu arkadaş. Mahlukat-ı Böcekler taktı bize kafayı iyi mi? Sağlık Bakanı Recep Akdağ da demiş ki; "Grip aşısı olun yoksa toprak citi olursunuz karışmayız haaa". Ya Labaratuvar ortamı Recep, bırak bu ayakları.
- Film Ekimi Başladı -> CHE 1 : ARJANTİNLİ, CHE 2: GERİLLA . Onurlu bir mücadelenin güzel insanları...
- Saatler 1 saat GERİ alındı -> Ulen işten çıkınca akşam oluyor resmen yaaa...
- PeKeKe Brükselde basın açıklaması düzenlemiş -> Ulen Lahananızı yiyim sizin. Bir biz düzenleyemedik şu basın açıklamasını argıdeş.
- Benzine yine zam gelmiş, işsizlik rekor kırmış, istanbulun trafiği adamı deli etmiş, polis yine birini öldürmüş, insan hakları hak getirmiş, felanca yolsuzluk yapmış, filanca malı götürmüş, kriz teğer GEÇMİŞ, millet cinnet GEÇİRMİŞ ... -> Güneş de hergün doğudan doğuyor...

Bir Miras...

2009-09-25T09:14:00.003+03:00

Ben, manevi miras olarak hiç bir ayet, hiçbir dogma, hiçbir donmuş ve kalıplaşmış kural bırakmıyorum.
Benim manevi mirasım ilim ve akıldır.
Benden sonrakiler, bizim aşmak zorunda olduğumuz çetin ve köklü zorluklar karşısında, belki gayelere tamamen eremediğimizi, fakat asla taviz vermediğimizi, akıl ve ilmi rehber edindiğimizi tasdik edeceklerdir.
Zaman süratle ilerliyor; milletlerin, toplumların, kişilerin mutluluk ve mutsuzluk anlayışları bile değişiyor. Böyle bir dünyada, asla değişmeyecek hükümler getirdiğini iddia etmek, aklın ve ilmin gelişimini inkâr etmek olur. Benim Türk milleti için yapmak istediklerim ve başarmaya çalıştıklarım ortadadır. Benden sonra beni benimsemek isteyenler, bu temel eksen üzerinde akıl ve ilmin rehberliğini kabul ederlerse, manevi mirasçılarım olurlar.

Mustafa Kemal Atatürk

Bir Bakmışım...

2009-09-07T13:21:00.005+03:00

İşte geldi yine sonbahar.
Bulutlarıyla ve yağmurlarıyla merhaba dedi Eylül, renkleri çaldı, bıraktı yine grileri,kahveleri...

Güzel coşkulu bir yazdı oysa. Assos'u, Ayvalığı, Cundası... Yeşili, mavisi... Ne çabuk da bitti.
Bir Bakmışım gelivermiş sonbahar.

Şikayetçi değilim ama...
Şikayetçi değilim Eylülden ve renklerinden.
Şikayetçi değilim bir anda içimi kaplayan bu huzurlu sakinlikten.
Sorgulamıyorum bu sebepten Eylülü.
Belli ki o da beni...
Sormasın zaten kim olduğumu...
Nereden geldiğimi...
Gözlerimdeki bu kırmızı bulutların sebebini...
Ve kulağımdaki ezginin telini...
İşte yine o büyük beyaz bulutlar...
Sevdalı olmalılar, böylesine sarmaş dolaş olduklarına bakılırsa...
Geldi Eylül sakladı güneşi beyazların arkasına.
Biliyoruz ordadır yine ama...
Ara sıra dil çıkartsa da güneş, Eylül varken hükmü yoktur onun.

Sonbaharı sevmek güzeldir kanımca.
Sevdikçe daha güzel olduğunu bilerek...

Bir Mola...

2009-08-14T09:08:00.000+03:00

Yüzmeye gittim, hemen gelicem....

Geçici olarak kapalıyız...

Bir Konser...

2009-08-10T13:10:00.008+03:00

Bir konserdi.
Herkesi kendine çekti, dolunayı bile...

Uğur MUMCU oradaydı.
Ne bir haram yemişti,
ne bir cana kıymıştı.
Ekmek kadar temiz, su gibi aydındı.

Orhan VELİ oradaydı.
Gün olup, alıp başını gitmişti. Denizden yeni çıkmış ağların kokusunu içine çekmişti.

Ve Zülfü LİVANELİ oradaydı.
Yaşamaya sevdalı bu güzel yürek, sahnede sevdalı bir hayattı.

Derken
Yaşar KEMAL çıkageldi.
O dev cüssesi, kocaman gözlükleri ve ağır edebiyat kokulu adımlarıyla, oradaki herkesin ruhuna heyecan kattı.

Bir konserdi.
Yüreğime işledi.

Bir TÜR

2009-08-04T09:07:00.003+03:00

Bugünkü dersimizin konusu, Charles Robert DARWIN'in EVRİM teorisini destekler yönde hal ve davranışları olan, Homosapiens gillerden bir tür;

Homosapienus ALİyus...

(Daş Devrinden Bir Homosapienus Aliyus Fotoğrafı)

Evet arkadaşlar konumuzun odak noktası olan Homosapienus Aliyus, genellik itibari ile Anadolu'nun batısında yaşayan bir türdür. Geçmişte Ephesus, Miletos, Didyma ve Smyrna bölgelerinde sıklıkla görülmüş bir tür olsa da, günümüzde, değişen coğrafi koşullar ve doğal ortamının insanlar tarafından tahrip edilerek azaltılmasından dolayı, nesli tükenmekte olan türler arasındadır.

Homosapienus Aliyusların temel özellikleri arasında uçurganlık, kaçırganlık, zıpırganlık ve pıtırganlık sayılabilir.

Temel besin kaynağı zeytin ve zeytin ürünleri olan Aliyuslar, 3G hızıyla hareket edebilen ve çabuk kitle edinen bir yapıya sahiptir. Hemcinslerinden arkadaşlık kurduğu türler arasında EMEKus İskoçus, ÇAĞLARus Angorus, OKTAYus Çok Güzel Yemek Yapıyus,MAHMUTus Askerus, FERHATus Türk Loydus, ÖZGÜRus Mamutus ve Chun Lee BORAtus gibi türler yer alır.Karşı cinsten ise EZRAyus Her Telden Çalaruz, EMELus Das ist ein a Unte Shabus, AYŞENus Alagasızus, NİHALus Topraaamus gibi türler ile yakın arkadaşlık içinde olan Aliyuslar; Sarışınus, Esmerus, Kumralus gibi diğer karşı cinsleri de severler, sayarlar, yeri gelir yine severler. Humanisttirler yani özetle :D

Farklı konseptleri bir araya getirerek, aynı potada eritmeyi çok seven bir tür olan Aliyuslar, besin piramidinin üst kısımlarında bir köşecikte yer alırlar. Aliyuslar için zaman zaman "Et mi yer bunlar be yauw" dense de yeri geldiğinde hem sağlam yer hem de sağlam içerler, çok da güzel sarhoş olurlar ki dadından yinmez.

Homosapienus Aliyuslar, gelişimlerinin 1. devresinde toynaklarını birbirlerine vurarak çeşitli sesler çıkartırlar ve bu seslerle eğlenirler. 2. evrede bu seslerin müzik denen olguya işaret edeceğinden ve Morcheeba dinleyip "So run honey runnn..." diyecek duruma geleceklerinden habersizdirler. 3. evresinde iyice zıvanadan çıkan Aliyuslar, yeri geldiğinde Balkan müziği ile şopara, İspanyol müziği ile çingeneye, Latin müziği ile de gerillaya bağlayabilmektedir.
Avrupada; tavlada 5 kere üst üste 5-4 atarak, kırık pulunu girememe rekorunu elinde buluduran tür olarak tanınan Aliyuslar;
Çantada keklik,
Ayda krater,
Kopenakta da kriter gibidirler.

Genel hatları ile tanımaya çalıştığımız Aliyuslar'ın hakkında,National Geographic Wild tarafından yapılmış bir çok belgesel de mevcuttur. Özellikle, kuyruklarını düşürüp, iki ayak üstünde durmayı başardıkları bölümü herkese tavsiye ederim.

Evet arkadaşlar, dersimizi bir mani ile de sonlandırmak isterim;

Rakıda buz,
Sofrada karpuz,
Bu akşam evde yokuz,
Değil mi Aliyus,
Bu işi moka sarıyorus,
Pek de severim rus,
Yok artık Meydan LAROUSSE...

Bir SEFER

2009-07-07T10:09:00.016+03:00

Solda güneş yükseliyordu, güneye giderken.
Ve güneş yakıyordu tenimi, denizin sesini dinlerken.

Uyku gereklilik değildi, uykusuzluk da öyle.
Ve her şey doğallığındaydı, düşüncelerim gibi.
Yollar tükendi gitti ayaklarımın altından,
dağların en yükseğinden ve yamaçlarından...
Her SEFER bir yenilikti, bu SEFERkinin yenisi;
ağaçkakanın sesiydi.
İpin bir ucunda ben vardım,
diğer ucunda uçurtma.
Rüzgar doldurdukça kanatlarını,
ben oluyordum yükselen.

Kordon'da güneş batıyordu, körfezin üstünden.
Ve bu SEFER orada bitiyordu, kızıllığı izlerken.

İşte böyle geçti bir SEFER bu SEFER... :)

İstanbulda Trafik Çilesi...

2009-06-25T09:22:00.008+03:00

Otobüsteysen...
İnsan olarak biniyorsun.
Sardalya olarak iniyorsun.
Beynin oluyor kumpir.

Arabandaysan...
Solunda 250 bin dolarlık BMW,
Sağında 5 bin liralık Renault Spring,
Ortada sen duruyorsun.
İşte Mao'nun bile sağlayamadığı eşitlik...

(bağlantı)

Dostlar sofrasında...

2009-06-18T14:11:00.005+03:00

Şimdi orada olmak, ya da burada...
Şimdi tam da zamanında.
Herkesin herşeyleştiği,
Tarihin durmadan yazıldığı,
Özgürlüğü vuranların, Ege'de resim yaptığı bu dünyada;
Varsa birazcık olsun inancın, şimdi olursun Hindistan'da, Cenova'da ya da Latin Amerika'da...
Aslında hiç farketmez Hindistan, Cenova, Latin Amerika...
Özgürlük elinde, özgürlük seninle, özgürlük...
Özgürlük sen oradaysan orada...

Özgürcüm koy rakıları da gün batımını nefeslerken iç çekelim kaçan bahara...
Özgürlük, şimdi dostlar sofrasında...

İç çekişmeler, iç geçirmeler...

2009-06-16T09:07:00.001+03:00

Auuuhhhmmm...
Üfff... Püffff...
Saat kaç?
6:30. Alarm neden çalmadı ki?
Şimdi çalar herhalde.
Üfff sabahın 6 buçuğunda kalkılır mı yaa? Hangi akılsız kurdu bu düzeni?
Çalacak mı bu saat acaba?
Emeen kalkayım bari, nasıl olsa kalkacağım üç beş dakikaya.
(Üff + Püff) x 10 ...
Len bu ben miyim aynadaki? Kamyon çarpmış gibi bu ne yaa, tipe bak...
Kulaklara bak, tavşan gibi...
Hımm yüzümüzü yıkayalım... Helam bilem bili bili bulu gidi hebelebe heammm...
Yaa sabahları beynime takılan şarkılardan da nefret ediyorum. Sümük gibi yapışıyo beynime çık git git bea git öfff...
Hımm Hımmm i FALL like a staaaarrr... töbe töbe yarabbim aklıma girmiş...
...
Üff bu ne soğuk kardeşim. Geçen sene yağmur yağmadı bu sene de kelimiz kurumadı anasını.
Ulen bir gün ben de kel olacak mıyım acaba. Amaan ko g.te, kel başa şimşir tarak bir kız gördüm sarımtrak hehehe.
Enee bunu Grup Vitamin söylüyodu bak o adamlarda uçtu gitti...
...
Öff bu ne trafik arkadaşım, bitmeyecek mi bu memleketin trafiği ya şiştim...
Heh gel öyle gel, üstümden geçecek ayı.
sinyal versene camış... Bas bas kornaya bas açılır trafik bas iyi bas bak elin kayıyo titriyo ses iyi bassana...
Homur homur homur...
Amma asabi oldum vallahi yaşlanınca çekilmez bi adam olacağım galiba :D
...
Hee vallahi her şey köprüyü geçene kadar. Ne güzelsin be şehr-i istanbul...
(26.02.2009)

FUTBOL ...

2009-06-01T08:45:00.001+03:00

Nedir Futbol?
Milyonları peşinden sürükleyen...
Emek dökülen...
Sevilen ve nefret edilen...
İnsanları aşka sürükleyen...
Sokaklara döken ve sabahlara kadar çılgınca eğlenmelerine sebep olan...
Ağlatan ve güldüren...
Uğrunda şarkılar, şiirler yazılan; filmler ve belgeseller çekilen...
Ve hatta kendi tanrıları olduğuna inanılan...
İran Şah'ını, Brezilya'nın tanrısı Pele ile 2 dakika konuşmak için hava alanında 2 saat bekleten...
Maradona'ya, 1986'da İngiltere'ye eliyle attığı gol için "O Tanrı'nın eliydi" dedirten...
Söyleyin Allah aşkına; nedir bu Futbol?

Dünyada en çok bilinen üç şeyden biri olan Pele 1965 yılında, 15 yaşındayken, ilk kontratını Santos takımı ile imzalamıştı. Tam olarak 10 dolar karşılığında bir imzaydı bu. Ve ilk parasıyla annesine bir fırın almıştı...

Ernesto Guevara de la Serna (CHE), sonu devrime gidecek macera yolculuğuda, annesine bir köy takımına nasıl teknik direktörlük yaptığını ve aynı zamanda da takımda forvet oynadığını yazmıştı...
Bunun gibi, futbol her zaman devrimlerin ve mücadelenin sembolü olmuştu...

Bob Merley 1979'da futbol için şöyle demişti: "Futbol tamamen kendine özgü. Bir bütün dünya. Bir evren. Futbolu seviyorum çünkü oynamak için yetenekli olmalısınız. Özgürlüktür! Futbol özgürlüktür! "
Her fırsatta parklarda futbol oynamıştı. Anlaşılan o ki Marley'in futbolu, dünyaya bakışı gibi renkli, keyifli ve anlam yüklüydü.1977 yılında, İngiltere'deki Battersea Parkında top oynarken ayağında bir yara oluşmuş, bu yara enfeksiyon kapınca doktorlar yara olan parmağını kesmek istemişti. Ancak Bob Marley bu durumun hem sahne performansını etkileyeceğini hem de Rasta anlayışına ters düştüğünü belirterek bu operasyonu reddetmişti.
Futbolu çok seven Marley, yine futbol oynarken açılan yarası nedeniyle, bu dünyadan ayrılmıştı.
Hayata gözlerini kapatırken, oğlu Ziggy Marley'e söylediği son sözleri; "Para, hayatı satın alamaz" olmuştu.

Marley'in dediği gibi; para hayatı satın alamazdı, Futbol tutkusunu da öyle...
Eski çağlarda insanların inanacakları DESTANlar yazılırdı. Ve bu destanlar nesiller boyu ağızdan ağıza aktarılır,yayılır, destanın şanına yakışır hal alırdı.
Bugün o destanların yeni adı; Futbol...

Köy Enstitüleri 69 Yaşında...

2009-04-17T09:36:00.000+03:00

Köy Enstitüleri; Üretim içinde eğitim, eğitim içinde üretim...

Bir yaz günü Almanyaya uçuyoruz,yanımda Ergin Bey.
Dedem İzmir Kızılçullu Köy Enstitüsü mezunu olduğu için, ondan kalma fotoğrafları hatırlayarak TKE hakkındaki muhabbetimizi derinleştiriyorum.Kendisinin engin bilgisinden faydalanıyorum. Daha sonra konu uçmaya geliyor. Uçma tutkusundan bahsediyor Ergin Bey, gözleri büyüyerek... Bir an yanımda oturanın Ergin Bey değil de sanki Richard Bach olduğunu düşünüyorum. Gülümsüyorum içimden. Daha sonra uykuya dalıyor...
İsmail Hakkı TONGUÇ, dünyada eşi olmayan ve eğitim alanında tüm dünyaya bir model oluşturacak olan TKE fikrini, dönemin Milli Eğitim Bakanı Hasan Ali YÜCEL ile birlikte imar ederken belki de bu çocuk yürekli DEV ile ilgilenmeyi biraz ihmal etmiştir diye geçiriyorum içimden.
Yine bir hava boşluğuna giriyoruz.
Yolcular etraflarına endişeli gözlerle bakarken, uyuyor Ergin TONGUÇ.
Ergin Bey'in "Sallanmayan uçaktan korkacaksın" sözü geliyor aklıma.
Gülümsüyorum kendi kendime...
(Anılardan: İzmir Adnan Menderes - Berlin Tegel uçağı 2000)

1944 - Kızılçullu Köy Enstitüsü(İZMİR) ; Çağdaş Görünümlü Köy Kızları

1943 - Kızılçullu Köy Enstitüsü (İZMİR) ; Tarlada Enstitü Öğrencileri

NOT : Uğur MUMCU'nun Köy Enstitüleri ile ilgili sempozyum konuşması...

Yakala yakala kaçmasın bahar

2009-04-09T11:09:00.005+03:00

İşte bahar geldi kapımıza...
Kıpırdıyor içim, bilmez sebebini zihnim.
Ben biliyorum da kendime söylemiyorum :)
Şimdi yenilenme vakti, yeni mavilikleri keşfe çıkma vakti.
Haydiiiiiiiii... :D
Yollarda aç, ayakaltı düztaban...
Açmışlar birer birer bana gülümsediler...
Kokulu dar sokaklar, fıkırdar durur tenim
İnanıyor her yerim...
Du day du da du day du daaa
Tutturmuş gidiyor dilim

Yeter mi? Yetmez...
Canlandım - Şanlandım
Üşümüştüm - Isındım
Solmuştum - Doğruldum

Güneşi yola yola, yazbaşı yakınlarda...
Bahar geldi kapımıza, hey merhaba!!!
İçime doğan doğa, duydu beni bir anda
Bahar geldi kapımıza, hey merhaba!!!

Coşkun pınarlar akar
Fikirler filizlenir, hadi umut yuvarlan.
Ekşimiş eskileri, hücreler yeniledi
Tüyden hafif ben oldum, tırtıldım kelebek oldum :D

Yeni midir bilmek?
Canlandım - Şanlandım
Darılmıştım, Solmuştum, Dilsizdim - Açıldım...

Yoluyorum şimdi güneşi, yaz göz kırptı kapımdan
İçime doğuyor şimdi doğa, duydu sesimi galiba
BAHAR GELDİİİ, HEY MERHABAAA !!!

Aldım gemide yerimi, haydi kaptan çek yelkenleri. Alli Mia Foraa...

Not: Bu bahar kalp kirizi geçirmiş, ona by-pass yapıyorum ;)

Ben içeri düştüğümden beri...

2009-03-27T11:10:00.007+02:00

Şu koca evrende bir mavi nokta...
O mavi noktada bir ŞAİR...
Ve gökyüzündeki yıldızlar arasında bir tanesi gibi bir ŞİİR...
Ve şimdi sen...
Ve şimdi ben...
Ve şimdi biz...
Kalbimin hapsindeyiz.

- Ben İçeri Düştüğümden Beri -

"Ben içeri düştüğümden beri güneşin etrafında on kere döndü dünya
Ona sorarsanız: ’Lafı bile edilemez, mikroskopik bi zaman...’
Bana sorarsanız: ‘On senesi ömrümün...’
Bir kurşun kallemim vardı, ben içeri düştüğüm sene
Bir haftada yaza yaza tükeniverdi
Ona sorarsanız: ’Bütün bi hayat...’
Bana sorarsanız: ‘Adam sende bi hafta...’
Katillikten yatan Osman; ben içeri düştüğümden beri
Yedibuçuğu doldurup çıktı.
Dolaştı dışarda bi vakit,
Sonra kaçakçılıktan tekrar düştü içeri, altı ayı doldurup çıktı tekrar.
Dün mektubu geldi; evlenmiş, bi çocuğu olacakmış baharda...

Şimdi on yaşına bastı, ben içeri düştüğüm sene ana rahmine düşen çocuklar.
Ve o yılın titrek, uzun bacaklı tayları,
Rahat, geniş sağrılı birer kısrak oldu çoktan.
Fakat zeytin fidanları hala fidan, hala çocuktur.

Yeni meydanlar açılmış uzaktaki şehrimde, ben içeri düştüğümden beri...
Ve bizim hane halkı, bilmediğim bir sokakta, görmediğim bi evde oturuyor

Pamuk gibiydi bembeyazdı ekmek, ben içeri düştüğüm sene
Sonra vesikaya bindi
Bizim burda, içerde
Birbirini vurdu millet, yumruk kadar simsiyah bi tayin için
Şimdi serbestledi yine, fakat esmer ve tatsız

Ben içeri düştüğüm sene, ikincisi başlamamıştı henüz
Daşov kampında fırınlar yakılmamış, atom bombası atılmamıştı Hiroşimaya
Boğazlanan bir çocuğun kanı gibi aktı zaman
Sonra kapandı resmen o fasıl, şimdi üçünden bahsediyor amerikan doları
Fakat gün ışığı her şeye rağmen, ben içeri düştüğümden beri
Ve karanlığın kenarından, onlar ağır ellerini kaldırımlara basıp doğruldular yarı yarıya

Ben içeri düştüğümden beri güneşin etrafında on kere döndü dünya
Ve aynı ihtirasla tekrar ediyorum yine
‘Onlar ki; toprakta karınca, su da balık, havada kuş kadar çokturlar.
Korkak, cesur, cahil ve çocukturlar,
Ve kahreden yaratan ki onlardır,
Şarkılarda yalnız onların maceraları vardır’

Ve gayrısı
Mesela, benim on sene yatmam
Laf’ı güzaf..."

Nazım HİKMET

(Nazım Orotosyo'sundan Video)

Yılmaz ÖZDİL'e...

2009-03-16T09:22:00.005+02:00

Haldır
Huldur
Paldır
Küldür...
Ay mıdır?
Yıl mıdır?
Iıı ikisi de değildir;
YILMAZdır.

Erkil
Kerkil
Ada vapuru...
O nerden çıktı bee
Yaa ööle çıktı verir işte;
ÖZDİL.

Her gün okurum, kendimi bulurum.
Köşe yazmak kolay mıdır?
Bol kepçeden kolaydır da azdan öze zordur ;)

"
İzmir

Türkiye'den sıkıldığım zaman İzmir'e giderim ben.

Simite gevrek deriz biz...

Çekirdeğe çiğdem.

Kordon elektrik aleti değildir.

Kumru da kuş değildir bizim için...

Yengen'i yeriz.

Sen sigorta dersin...

Biz asfalya deriz.

Uzatmayız...

Gidiyom geliyom deriz.

Domates dediğin, domat işte.

Evimiz isterse 800 metrekare olsun, balkonda otururuz. Hıdrellez filan gibi mazeretler uydurur, sabaha kadar sokaklarda içeriz. Bi oturuşta 60'ar 80'er midye yeriz, istifno severiz, cibez'e bayılırız; gece 3-4 gibi boyoz'a dalmazsak, kan şekerimiz düşer! Boş lafa karnımız toktur bu arada, tırışkadan teyyare gibi atasözlerimiz vardır...
*
Paraşüt kulesinden atlamayana kız vermezler; kızlarımızı da tavlayamazsın ha... Canı çekerse, o seni tavlar! Liseye giden kızının erkek arkadaşının olması kasmaz babaları; kendilerinin de kız arkadaşı vardı lisede... Bak iddia ediyorum, okey şampiyonası düzenlense, İzmirli kadınlar alır kupayı... Erkekleriyle kahveye giderler çünkü... Şaşırdın di mi? Al buna da şaşır, nargile içerler... Askılı giyerler, şortla gezerler, öküz gibi bakarsan, bi çakar, bi de duvardan yersin... Gönül Yazar'ız, Sezen Aksu'yuz; bir gül takıp da saçlarına, çıktı mı deprem sanırdın kantosuna, Karantinalı Despina'yız... Sensin Varoş! Biz tenekeli mahallede bile el ele gezeriz.
*
Erkeklerimiz de fena değildir hani... Detaya girmeyeyim, Ayhan Işık, Metin Oktay, Mustafa Denizli mesela, bi fikir verir sana... Ertuğrul Özkök'ün kırdığı cevizleri okuyoruz; eşi kafasına ütü atmış... Ayıptır söylemesi, Mahsun Kırmızıgül'le Alişan'ı ayırt edemeyiz biz.
*
Gülümseriz.
*
Enginarın başkentidir; İzmirlidir incir. Kazandibi hemşeri... 78 çeşit köftemiz olduğu için, McDonald's'ın bunalıma girdiği tek şehirdir... Zeytinyağı severiz, dünyanın en boktan durumuna bile düşsek, zeytinyağı gibi üste çıkmayı daha çok severiz... Sana ne birader, keyfimizin káhyasıyız, yazlıklara gitmek için 8 şeritli otoyol yaptık; Güzelbahçe, Seferihisar, Urla, Karaburun, Çeşme, öbür tarafta Dikili, Foça, çipurayız... Pak Bahadur'u özleriz... Durup dururken faytona bineriz, bi yere gitmeyiz aslında, öööle turlarız... Hava güzel, daralırız, okulu ekeriz. Mezun olduktan sonra öğretmeniyle kadeh tokuşturmayan öğrenciyi zor bulursun İzmir'de.
*
Siz sembol diyorsunuz ama, saat kaç diye Saat Kulesi'ne bakanı bulamazsın, altında buluşanlar bile zahmet edip kafasını kaldırmaz, birbirine sorar saati! Rahatızdır... Çocukları Kemeraltı'da kaybederiz, alışverişe devam ederiz, esnaftan biri bulup getirir, çıkışta Kemeraltı Karakolu'ndan alırız... Ağlayıp zırlamak bi yana, çoğu dondurmayı bitirmediği için ayrılmak istemez karakoldan, iyi mi... Aceleye gelemeyiz! Bir sene önceden duyurmaya başla, de ki, 22 Ağustos saat 20'de tiyatro başlıyor... 20.30'da geliriz... Sanatçılar da İzmirliyse, tiyatro zaten 21'de filan başlar... Uçak 6 saat rötar yapsın, istifimizi bozmayız, bizim için ekstra bira içme vesilesidir bu... Kuyruk olmaz, çünkü kuyruk varsa, İzmirli sıkılır, gider. Pratiktir... 201 sokağı bulduysan, yanındaki 202'dir. Tek tek isim vermeye üşeniriz.
*
35'imiz var.

35 buçuğumuz da var.

34 plaka gördük mü, kapışırız... Arkadan sirenleriyle isterse Cumhurbaşkanı gelsin, bana mı sordu, tarladan gitsin, makam arabasına yol vermeyiz.
*
Özetle, arızayız!
*
Erkek çocuklarına en çok "Efe" adı konulan şehirdir orası... Zeybek duyduğumuzda, içimiz cız eder, kalkar oynarız. Hasan Tahsin orada, Kubilay orada, Latife Hanım orada, Zübeyde Hanım bize emanet, bize... Mustafa Kemal de, ağlar kadınlarımız... Sokak sokak, bulvar bulvar, Milli Mücadele Müzesi'dir... İstanbul'daki gibi Birinci Ahmet Çeşmesi falan yoktur orada... Ankara'daki gibi Cinnah Caddesi, Arjantin Caddesi de bulamazsın pek... Recep Tayyip Erdoğan Kavşağı'nı teklif etmez hiç kimse.
*
Bakın, Tayyip Erdoğan dedim, aklıma geldi... Bugün İzmir'de miting yapacakmış Başbakan.
*
Kendisine ev sahibi olarak, Ayla Dikmen'in Kordon'da üstü açık otomobille gezerken söylediği ve Türkiye'nin anca yıllar sonra keşfettiği parçasını armağan ediyorum: "Ben söylerken gülmedin mi? Falımızda ayrılık var demedim mi? Anlamazdın, anlamazdın..." "

Yılmaz ÖZDİL
( http://hurarsiv.hurriyet.com.tr/goster/haber.aspx?id=11207068&yazarid=249&tarih=2009-03-14 )

Zamanda Akan ÇAY

2009-03-10T16:23:00.002+02:00

Zaman ne de çabuk geçiyor...
Uzun zamandır yazmıyorum. Aslında yazacak kadar düşlemiyorum.
Zamanın içinde akıp gidiyorum.
Bazen yatağıma uzanıp başımı yastığa bıraktığımda düşünüyorum;
bir gün içerisinde ne akdar çok soru sorduğumu ve ne kadar çok soruya cevap verdiğimi...
Bu kadar karmaşık değil ki hayat, neden bu sorular ve cevaplar???
Ben basit olanı seviyorum, çünkü onu yakalamak sanılandan daha da zor.
Karmaşık sözleri, yüklendiği anlamı taşıyamayacak cümleleri sevmiyorum.
Hayatın içindeki kirler gibi geliyor tüm bunlar bana.
Oysa doğa öyle değil...
Doğa basit sorunlara sahip ve onlar için ürettiği basit çözümlere...
Karıncayı incitmeyecek kadar basit yaşamanın zorluğu da burada; doğayı anlamış olmakta...
Bu sebepten yaşanmamışlıklarımda neden aramıyorum.
Yaşanmışlıklarıma sahip çıkıyorum.

Şimdi yaşamanın güzel yanı, sahilde bir çay...
Onu içiyorum...

BLACK...

2009-03-02T16:00:00.005+02:00

Bilgi senin için ne ifade ediyor?
Bilgi Her şeydir.
Bilgi ruh,bilgelik,cesaret, ışık ve sestir.
Bilgi İncilim, Tanrım...
Bilgi Öğretmenimdir...

"Birçok kez denedikten sonra..
..pek çok kereler düşmesine rağmen..
..örümcek sonunda evine vardı.
Karınca dağa tırmandı.
Kaplumbağa çölü geçti..

..ve bugün, Michelle sonunda mezun oldu.

Ama sizinle benim aramda bir fark var.
Sizin 20 yılda yaptığınızı yapmak, benim 40 yılımı aldı.
Ama sonunda başardım!
Küçükken, hep diğer çocukların gerisinde kalırdım.
Ailem hep benden utanırdı.
Her yıl evi arayıp, "Anne, kaldım" derdim.
Ama bugün..
.."Anne, geçtim" diyebilirim.
Ailemin benimle gurur duyduğunu biliyorum.
Gururla dünyaya, kızları olduğumu söylüyorlar.
Teşekkür ederim anna, baba.
Çocukken, hep bir arayış içindeydim.
Ama sonunda, sadece karanlık buldum.
Bir gün, annem beni bilmediğim bir kucağa koydu.
O herkesten farklıydı.
O bir sihirbazdı.
Yıllar boyunca, beni karanlıktan ışığa sürükledi.
Tanrı söz konusuysa, hepimiz körüz.
Onu ne gördünüz, ne de duydunuz.
Ama ben Tanrı'ya dokundum.
Varlığını hissettim.
Ona Ö diyorum. Öğretmen.
Benim için herşey siyahtı..
..ama öğretmenim bana siyahın yeni anlamını öğretti.
Siyah sadece karanlık ve boğulma değil.
Başarının rengi.
Bilginin rengi.
Mezuniyet cüppesinin rengi.
Bugün hepimizin paylaştığı renk.
Ama sizinle benim aramda bir fark var.
Bugün hepiniz mezuniyet kutlaması için bunu giyiyorsunuz.
Ama ben giymiyorum.
Çünkü beni bu siyah cüppeyle gören ilk kişinin..
..öğretmenim olmasını istiyorum.
Her mezuniyet gününde, beni buraya getirirdi.
Her yıl, şu kapının yanında dururduk..
..ve her yıl, elime şöyle yazardı:
"Bir gün, seni o sahnede görmek istiyorum Michelle."
Onun rüyasını gerçekleştirmek..
..40 yılımı aldı.
Ve bugün, hayatımda ilk kez, görme
yeteneğimin eksikliğini hissediyorum.
Çünkü, öğretmenimin, gururla, kapıda durup..
..rüyamızı gerçekleştirdiğimi görmesini görmek isterdim."

Akla ilk gelenden farklı bir Bollywood filmi...
BLACK = ERDEM

Aykut BARKA'nın ardından...

2009-02-02T14:50:00.009+02:00

Benim üniversiteye girdiğim yıldı. Okuyacağım alana uzak da olsa 'Deprem' konusuna merak salmıştım ve nedir, nasıl olur, neden olur gibi soruları kendime soruyordum.
Dediler ki; "Aykut Hoca'yı okumadan bu konuda aydınlanamazsın. Fayın kalbine kadar inmiş, hatta oraya öğrencilerini de davet edip üstüne bir de şarap ısmarlamış biridir kendisi.
O, herkese olduğu gibi, hem kalbini ve bilgisini hem de odasını öğrencilere açmış bir insandır. Zira dünyanın bir başka yerine de gitsen, yerbilimleri konusunu araştıracaksan önce Aykut Barka'yı okuyacaksın derler adama."...
Ben de tamam dedim başladım araştırmaya.
Araştırdıkça ilgi alanım farklılaştı. Yerbilimlerine merak salmıştım ama merakım bir yerbilimcinin hayatını anlamaya yönelik değişti.
Aykut BARKA'yı, bir İNSANı, bir bilimadamını anlamak; ne binlerce kitap okumaktan ne de beyninizin zeka kıvrımlarını oynatmaktan geçiyor. Bu tamamen insani bir duygu ve bir hayal...
Ve işte bugün, ölümünün ardından tam yedi yıl geçtikten sonra,
bir bilimadamını, Aykut BARKA'yı anlamanın verdiği huzuru yaşıyorum.
Onun bilime olan inancını, öğretme isteğini, hayata dair tutkularını anlamanın mutluluğunu ve daha da ötesinde İNSAN olmanın tüm gereklerini yerine getiren birinin, hayatım boyunca hiç görmesem de, tanışmasam da, varlığını hissedebiliyorum.
İşte bu sebepten, seni saygıyla anıyorum Aykut Hocam...

MASKELİLER...

2009-01-13T08:52:00.003+02:00

Bir oyun izledim.
Tek perdelik,
Üç oyunculu bir oyun...
İsrailli oyun yazarı İlan HATSOR'un "Maskeliler" adlı oyunu...

Gazze'ye, İsrail bombalarının yağdığı şu günlerde daha da anlam kazanan;
Naim, Halit ve Davut adındaki üç Filistinli kardeşin, karaların içerisinde maviliği arayışını anlatan bir oyundu.

İnsanın yüreğini avuçlarına alan ve biraz da hoyratça okşayan
ve bu hoyratlık karşısında duyduğunuz acıyı, avuçlarınız patlarcasına alkışlayarak savmaya çalıştığınız sonu geldiğinde; maskelerinizi çıkartmak istediğiniz bir oyun...

Küba Devrimi 50 Yaşında...

2009-01-02T13:00:00.005+02:00

Küba Devrimi 50. yaşını kutluyor...
50 yıldır devam eden Amerikan ambargosuna ve bitmek bilmeyen soğuk savaşa rağmen Küba Devrimi ayakta kalmayı başardı.
Küba halkı komünist rejimin getirdiği sağlık ve eğitim hizmetleriyle Amerika kıtasının en uzun yaşayan topluluğu ve en eğitimli halkı haline gelmiş durumda.
16. yy ile başlayan ve yüzyıllarca devam eden İspanyol sömürüsüne rağmen kendini bulmayı ve mutlu olmayı bilebilmiş bir toplumun 50 yıllık devrim hikayesi bu...
Çünkü kıtanın en mutlu toplumlarından biri olarak gösteriliyorlar ve tanrıyla araları çok iyi durumda :)
"Tanrıya çok şükür bütün çocuklarım sosyalist..." diyebiliyorlar.

Ne mutlu dağları yüce, denizleri engin ve ovaları uçsuz Küba halkına...

2008 --> 2009

2008-12-30T09:56:00.007+02:00

Bitti bitiyor derken, bitti işte 2008.
Ne değişecek onu da bilmiyorum 2009'da.
Hava aynı mavi buralarda...
Var mı beklentim? Vardır elbet kendimce.
Ufak,tefektir de vardır yine...
Yılın yenisini bilmiyorum ancak eskisinin son gününde bombayı yurdumun nacizane sarhoş vatandaşı patlatmış görünüyor.

Parkta bulduğu telsiz ile;

Sarhoş vatandaş: Merkez yardım istiyorum.
Merkez: Kodunu söyle
Sarhoş vatandaş: Ben kodsuz adam
Merkez: Adres ver nereye yardım istiyorsun?
Sarhoş vatandaş: (Adresi veriyor)
Merkez: Sana iki ekip gönderdim geliyorlar.
Sarhoş vatandaş: Merkez beni seviyor musunuz?
Merkez: Seni seviyoruz biraz bekle ekip geliyor.
Sarhoş vatandaş: Nasıl hizmet veriyorsunuz?...

Gelen ekipler sarhoş vatandaşı gözaltına almışlar ve telsize de el koymuşlar
:D
İki Sıfır Sıfır Dokuz...
Yürü git biz bu işte yokuz... :)

"Puslu Kıtalar Atlası"

2008-12-18T22:32:00.008+02:00

"Ey parlak yıldız, seherin oğlu, göklerden nasıl düştün!
Sen ki, milletleri devirdin, nasıl yere yıkıldın!
Ve kendi yüreğinde derdin:
Göklere çıkacağım,
tahtımı Allah'ın yıldızları üzerine yükselteceğim
ve ta kuzeyde cemaat dağında oturacağım:
Bulutların yüksek yerleri üzerine çıkacağım,
kendimi Yüce Allah gibi edeceğim."
İŞAYA 14:12

İhsan Oktay Anar'ın ilk romanı;
Puslu Kıtalar Atlası...
Osmanlı zamanında Konstantiniye'de geçen, hayaller üstü ve rüyalar içi bir hikaye...
Göklerin yer olduğu yerde, bini bir paradan satan, dediği dedik,çaldığı düdük olanların hikayesi...
Hayali gerçek sananların, geceleri uyumak için değil rüyaya dalmak için yatanların hikayesi...

İçinde Descartes'in felsefesi de var Planck'ın Kuantum fiziği de.
Tabii içine girebilene, girip de görebilene ;)

"Boşluğun üzerine yüzeyi yayar
ve hiçliğin üzerine dünyayı asar"
EYÜB 26:7

Benzetmeyi Benzetme

2008-11-25T14:14:00.005+02:00

Susurluk...
İsmi Su-sığırından geliyor.
Manda demek yani.
3 Kasım 1996 da Susurluk yolunda,
o iblis mercedesin masum kamyona çarpmasıyla,
Gazi tarafından vaktiyle, vaktinde siktir edilip de sonradan harimimize,
sinsi sinsi sokulan manda var ya;
işte o manda göle sıçtı...

Çirkin Krallar Imparatorluğu - 3

2008-11-21T08:36:00.003+02:00

Büyük küçük rol demeden her rolü tutkuyla oynayan biri Gérard Depardieu. Bu krallığın Fransız imparatoru. Gerçek bir 'ADAM'. Asil ruhlu bir insan.
Zarif bir bayanın, yanında güven duyacağı cinsten bir ruh.
Dahilerin gözbebeklerinde çizgiler benzer bir dağılım gösterirmiş, onun gözleri de bu ortaklıktan payını almış... Böyle denir hakkında. Doğrudur da kanımca. Oyunculuk olduğu kadar üzüm bağları da tutkusudur onun. Anjou'daki üzüm bağlarında yetiştirir üzümlerini ve şaraba tat vermeden önce bi tadım alır lezzetinden.
Bir boksörü andıran vücut yapısına rağmen scooter binecek hatta binerken düşüp bacağını kıracak kadar da alçak gönüllüdür Gerard (Nasıl bir alakadır bu yahu :S).
Pek severim kendisini. Başrolünü Jean Reno ile paylaştığı 'Tais Toi' (Dost musun düşman mı?) filminde beni kırıp geçirmişliği de nicedir.
Kıç gibi burnuyla Castro'nun eski dostu, Fransız kadınlarının hayali sevgilisidir. Benim Çirkin Krallar Imparatorluğumun da Asterix'i...
Namıyla ilgili bir de espiri vardır ki akıllara zarar;
"Ben koş diyorum Gérard Depardieu" :D

Afrika Kuğusu; Savarona...

2008-10-13T16:41:00.014+03:00

"Bu yatı bir çocuğun oyuncağını beklemesi gibi beklemiştim.
Meğer bana bir hastane olacakmış..."

sarı zeybek aman şu dağlara yaslanır
yağmur yağar silahları efem ıslanır

bir gün olur aman deli gönül uslanır
eyvah olsun telli de doru efem şanına

eğil bir bak mor cepkenin efem kanına
karşı dağı aman kara duman bürüdü

üç yüz atlı beş yüz yaya efem yürüdü
sarı zeybek aman şu cihanda bir idi

eyvah olsun telli de doru efem şanına
eğil bir bak mor cepkenin efem kanına

Bir Son-bahar yazısı

2008-10-02T13:31:00.011+03:00

Bu bir Son-bahar yazısı...
İnsanın kendi özüne, sanatın ve düşüncenin doğduğu yere; doğaya dönmesine dair bir yazı...
Rüzgarın şair sesinin duyulabildiği ve yıldızların uzak şehirler gibi selam ettiği yerdeyim.
Tekrar doğanın içindeyim. Tıpkı bir zamanlar olduğu gibi...
Geceleri uyuyan bedenlerden ayrılır ruhlar burada ve görülmemiş diyarları, tadılmamış tatları tanımak için yol alırlar. Ağustosböcekleri sarhoş naralarıyla yol gösterir kaşif ruhlara.
Benim de ruhum dolanır bu gerçekler dünyasında.
Kör kaptanın denizfenerlerine bakıp bulduğu limanları gezer ve sağır sultanların işittiği denizkızlarının lirli ezgilerini dinler gizli kıtalarda.
Çıkar gelir tan vakti, uzanır bedenimin yanına. Bir ninni söyler kulağıma, anlatır gördüğüm düşleri bana.

Bir de nar ağacı var burada konuşan. İrili ufaklı, kırmızımsı cümleleri o kadar çok ki; boynu cenk sonrası yorgun bedenler gibi bükülmüş ve cümleleri teker teker dökülmüş yere. Yarılmış cümlelerden kelimeler toprağa saçılmış. Yine de susmuyor, her geçene bir cümlecik ikram ediyor.

Tabii bir de Su...
Günebakanları aşıp da geldiğim son yolculuğumdan kalan Su.
Aslında bir yasemin çiçeği...
Son gelişimde bahçenin girişine diktiğim ve adını Su koyduğum yasemin çiçeği...
Ona Su dememin sebebi???
Sebebi yok.
Onun adı Su...
Rüzgarla çiçeklerinin kokusu burnuma çalındığında beni alıp götüren ve kokusunu her içime çekişimde eski, güzel anıları hatırlatan Su...
Son-baharla birlikte yaseminleri üzerinde solmuş olsa da
kokusu hep aklımda...

Çirkin Krallar Imparatorluğu - 2

2008-09-23T15:01:00.008+03:00

İşte imparatorluğumun en asil ve masum üyelerinden Charles Spencer Chaplin...
Namı diğer Charlie Chaplin.
En son çocukluk yıllarında görmüştüm yüzünü filmlerde.
Şimdilerde pek rabet yok tv kanallarında ona ve onun gibilere...
Aslında bir yüz yıl kadar geç doğmuş olsaydı birlikte top koşturabilirdik, çocukluğumun geçtiği evin karşısındaki okul bahçesinde. Ya da ben erik yürütürken karşı komşunun bahçesinden, o etrafı gözetleyebilirdi sessizce.
Neden olmasın...
Benim gördüğüm Şarlo (Charlot) en az benim kadar sakar.
İyi anlaşırdık bence :)

Her iyi ve güzel şey gibi o da hayatın çirkinliğinden nasibini almıştı tabii;
Filmlerinde komünizm propagandası yaptığı için ABD'ye girişi yasaklanmıştı.
Oysa benim çirkin kralım ABD vatandaşlığını çoktan reddetmişti bile.
Bir ara kendisine İngiltere Krallığı tarafından 'Şövalye' ünvanı verilse de, o asıl şövalyeliğin gönüllerdeki Çirkin Krallıklar Imparatorluğunun bir ferdi olmakta yattığını hiç unutmadı...

Çirkin Krallar Imparatorluğu - 1

2008-09-19T15:45:00.010+03:00

Bastıkları toprağın bile gönlü dolar.
Adları "Çirkin" e çıkmış güzel insanlar...

Italyan olanlarından başlayacağım Krallığımı kurmaya.
Adriano Celentano tabii ki başta.
Bir arkadaş "Hayatın sol açığıdır bu adam" demişti.
İşte tam öyle.
Tanrının bir lütfudur kendisi bize...
Mutluyken daha mutlu,
Aşıkken daha aşık yapan cinsten biri.
Adriano Abi deyince akla gelen tabii ki sensin; Suzanna :D

"We sit together on the sofa
With the music way down low
waited so long for this moment
It's hard to think it's really so
The door is locked there's no one home
They've all gone out we're all alone

Su-sanna Su-sanna
Su-sanna I'm crazy loving you

I put my arm aroud her shoulder
Run my fingers through her hair
It's a dream I can't believe it
It took so long it's only fair
And then the phone begins to ring
And a strangers voice on the other end of the line
Says oh wrong number sorry to waste your time
And i think to myself
Why now
Why me
Why.......

Su-sanna su-sanna
Su-sanna I'm crazy loving you
Su-sanna Su-sanna
Su-sanna I'm crazy loving you

Again I sit myself beside her
Try to take her hand in mine
The moment's gone the feeling's over
She looks around to find the time
Then she says could we just sit and chat
And I think well that's that

Susanna Susannna
Susanna I'm crazy loving you

Still we sit here on the sofa
With the stereo on ten
The magic's gone it's a disaster
There seems no point to start again
She says I think I'd better go
She says goodbye and I say... NO!

Su-sanna Su-sanna
Su-sanna I'm crazy loving you
Su-sanna Su-sanna
Su-sanna I'm crazy loving you
I'm so crazy loving you"

İşte Geldi Sonbahar

2008-09-10T08:24:00.004+03:00

Renkleniyor yine doğa.
Eylül çağırıyor bizi.
Tek renk yaz biterken, kızılların dansı şekillendiriyor sabahları.
Bulutlar kendini göstermeye başladı gök denen sonsuzlukta.
İşte geldi sonbahar. Çaldı kapımı. Açtım girsin içeri.
Süzüldü yavaşça aralıktan, dolaştı odamı.

İnsana dair bir şey bu. Duygularını şekillendiriyor insanın, düşüncelerini...
Ayrı bir mavilik katıyor size.
Başınızı döndürüyor.
Farkında bile değilken siz, alıp düşüncelerinizi başka diyarlara götürüyor.
Kendi değişirken, sizi de değiştiriyor...

Elmayı ısırdığımda damağımda bıraktığı tadı,
uyku dolu gözlerimi açarken yüzüme çarpan rüzgarın serinliğini değiştiriyor.
Kulağıma çalınan martının sesini,
ciğerlerime dolan havanın kokusunu değiştiriyor.
Gizemli bir değişim bu.
Dilimin altında yuvarladığım şarabın tadını değiştiriyor.

Doğanın büyüsü bu...

A-Simetri

2008-08-18T10:22:00.008+03:00

Asimetri beni güldürdü,
içi dolu bir sandığa götürdü.
Sandık sahibi ismet,
kattı beni sandığa bi kısmet.
Sandığı içeriden yürüttüm.
Kareyi geçip, daireden döndürttüm.
Dedim sandığın içinde bi terslik var.
Tersliğin içinde bi sertlik var.
Kör kaptana sordum;
'Altıgen'in kaç köşesi var?'
Kör kaptan dedi yalan dünya.
Kulağıma küpe oldu bu ya.
Geldim sandığın sonuna.
Sandık sonu bir deve,
önünde bir tepe...
Deve dedi 'Dur ey yolcu, geçemezsin'.
Dedim 'Deveeeee ehem Deve kardeş A-simetri severleri koruma ve kollama derneği toplantısına yetişmem lazım. Nasıl çıkıcam bu sandıktan?'
Dedi 'Soracaksın bana bir muamma, bileceksin cevabını da amma'
'Hah' dedim 'Deve boynun neden eğri?'
Deve demez mi 'Asimetri' :-|
Yaa sandığa girdiğime inanıyorsun, devenin konuştuğuna neden inanmıyorsun?
İşte böyle dostlar.
Aslında bu dünyada her şey Simetri.
Lakin bizim ruhlar biraz Asi.
Ondan görürüz bazen ASİmetri ;)

Bırrrr...

2008-07-30T09:07:00.004+03:00

Reklam panoları kaplamış caddeleri.
Panolarından çıkıp hayatımıza giren renkler...
Heryerdeler.
"yerinde duramadığın bi'yer var mı bildiğin" yazanı da var, "güneşin doğuşuna binlerce kez şahit olduk" diye zırvalayanı da.
Vodafone'u, Advantage Card'ı, BP'si...
Reklam afişleri, dev billboardlardan ( Duyurumluk:) ) caddelere akıyor sanki.
Her hafta yeni bir yüzle karşımıza çıkıyor bu reklam panoları.
Sadece bize görünmüyorlar da. Artık konuşabiliyor da bu reklam panoları.
"Bırrrr" lıyorlar mesela.
Evet "Bırrrr" layan reklam panosu var.
Bugün servis beklerken önünde durdum. Biri "Bırrr" ladı. Dedim acaba uyanamadım da rüyamda mı servis bekliyorum. Şöyle bir silkindim, yine duydum aynı sesi.
Bakındım etrafıma. Yakınımda, yağmurlu günlerde altına sığındığım ve servis beklerken kendisiyle muhabbet ettiğim için adını MUTLU koyduğum, her büyük şehrin canlılara yaptığı gibi gövdesinde bıçak yaraları taşıyan, en az 50 yaşındaki kavak ağacından başka bir de bir reklam panosu vardı.
Hani tinercilerin canları sıkılınca camlarını kırdıkları reklam panolarından.
Panoya dikkatlice baktım. Üstünde bir Kola reklamı vardı ve arada sırada reklamdaki "BIRRRR" yazısı titreyerek ses çıkartıyordu :-|
Daha bunun şokunu atlatamadan, yolun karşısındaki apartmanın çatısında onu gördüm.
Turkcell'in tavuğunu...
Yaklaşık 3 metre boyunda, oturan boğa tadındaki tavuk maketini, üşenmemişler ve altı katlı bir apartmanın üzerine yerleştirmişler.
Büyükdere caddesi, boyluboyunca bu reklam tavuğunu izliyor.
Evet daha önce alış-veriş merkezlerinde bu maket tavuğu görmüştüm ama koca binanın tepesine koyacaklarını hiç tahmin etmemiştim.
Üzerinde reklam panosu taşıyan taksi görmüştüm,
duvarını boydan boya reklam kaplayan apartman da...
Ama çatısında reklam niyetine tavuk taşıyanı???
Anladım ki bu şehirde reklam panoları kimi insanlar için çok değerli.
Anladım ki reklam panoları yaşayan bir varlık.
Değişen, dönüşen, yeri gelince sıkılıp damlara çıkan ve hatta konuşan bir varlık.

Kışkırtıcı bir mavilik bu...

2008-07-25T08:06:00.006+03:00

Sen...
Bu yazıyı oku. Ama dikkat et kışkırtıcı bir yazı bu. Seni sana kışkırtır.
Kendini kaldıramayacaksan okuma. Kendi kalbini kırdırır.

Söyle şimdi ne yapıyorsun? Nerdesin? Kimsin? Var mısın? Yok musun?
Demek düşünüyorsun, öyleyse varsın. Ben de düşünüyorum, öyleyse ben de varım.
Peki ya ben seni düşünüyorsam...
O zaman sen benim hayalimsin. Demek ki sen bir hayalsin. Öyleyse sen benim için yoksun, sadece bir hayalden ibaretsin.

İnsan söyledikleriyle mi vardır yoksa yaptıklarıyla mı? Belki de düşündükleriyle sadece...
Diyeceksin ki; insan hepsiyle var olur.
Haklısın insan düşündükleriyle, söyledikleriyle ve yaptıklarıyla var olur.
Ama ya düşüncelerin söylediklerinle çelişirse?
Söylediklerin yaptıklarının gölgesinde kalırsa?
Yaptıkların düşüncelerini kontrol altına almaya başlarsa?
O zaman ne yapacaksın?
Ne kadar var olacaksın?

Sevgilinin söylediği aşk dolu sözleri esen yele, akan suya yazabilir misin?
Ta ki o sözler, eylemlerle örtüşene kadar.
Çünkü sözler, eylemlerle değer kazanır ve VAR OLUR.
Bunu yapacak cesaretin var mı?

Düşüncelerin başka diyarlara dair hayaller kurarken, sözlerin seni burada kılabilir mi?
Düşüncelerin oradayken, sözlerin buradaysa sen NERDESİN?

Ya bugün yaptıkların, geçmişe dair düşüncelerini yok etmeye başlarsa?
Varlığından emin oldukların, eylemlerinin altında kalıp yok olursa?
Sakinliğini koruyup kendinle yüzleşebilecek misin?

Söyle bana sen kimsin? Kimin kopya suretisin?
Düşünerek mi varsın? Yoksa benim seni düşündüğüm kadar mı?
Bir bakarsın düşüncelerin kadar varsın, bir bakarsın düşlendiğin kadar yok olmuşsun.

Şimdi cesur ol,
klişelerini bir kenara bırak,
geçmişinden sıyrıl ve kendine itiraf et;
Söyle bana SEN NE KADAR VARSIN?

Mavi bir tatilin ardından...

2008-07-22T09:34:00.010+03:00

Zaman geçti.
Tatile gittim.
Yollar, köprüler geçtim. Ayçiçek tarlalarına baktım.
Güneş yükseldi soldan, güneye yol aldım.
Didim'deki yazlığımıza vardım.
Ege çekti yine beni, kattı kendine.
Sevindim. Yedim, içtim, eğlendim. Eski dostları gördüm, güldüm.
Haa bir de yüzdüm bolcana.
Daldım düşündüm suda; Bu balıklar ne hayal eder suyun altında?
Zor olmadı cevabı bulmak.
"Aaa ne güzel deniz...! Aaa deniz ne güzel...! Vay ne kadar da derin bir deniz...! Ooo denize bak abi...!"
Yo yo yo böyle değil. Balıklar düşünmezler.
Balıklar sessizdir, anlamsız bir sakinliğe sahiptir.
Balıklar düşünmezler, çünkü balıklar her şeyi bilirler.
Suyun altında ben de bir balık gibi her şeyi bildiğimi hissettim.
Ama sadece suyun altında :)
Şimdi geri geldim.
Tatilin kötüsü olur mu hiç?
Olmadı da...
Galiba hala tatil tadındayım.

Bu tatil maviydi. Mavime mavi kattı ;)
O zaman haydi herkes tatileee...!

Mavilikler karanlıkta yok olmaz

2008-07-02T09:24:00.012+03:00

Karikatür Cumhuriyet Gazetesi'nden alıntıdır.

Ergenekon Çetesi yeni mi?
Ben daha çocukken duydum bu çetenin adını.Üzerine kitaplar da yazıldı belgeseller de çekildi. İşin trajik yanı bundan 15 sene önce Ergenekon Çetesini araştıranlar, bugün o çetenin üyesi olmakla suçlanarak içeri alınıyorlar.
AKePe nin %47 oy almasının ertesi günüydü. "Musa'nın Gül'ü", "Musa'nın Çocukları Tayyip ve Emine", "Kanla Abdest Alanlar" gibi kitapların yazarı Ergün Poyraz, Ergenekon soruşturması kapsamında tutuklandı.
Tam 11 aydır tutuklu ve hakkını savunabileceği bir dava bile ortada yok.
Tam 11 aydır devlet(!) tarafından kaçırılmış durumda.
Çünkü neyle suçlandığını bileceği ve kendini savunacağı bir iddianame bile ortada yok.
Ya bu insanın ailesi, çocukları, eşi, dostu... Onlar tam 11 aydır çaresizlik içerisinde bir umut diyerek beklemiyorlar mı?

ATO Başkanı'nın Sinan Aygün'ün Nisan 2008'de, şans eseri, şohbeninin içinde bulduğu Glock marka suikast silahı, o gün bulunmasaydı ne olacaktı?
Bugün delil olarak kullanılmayacak mıydı?

İsviçre'de, "Ermeni Soykırımı tarihi bir yalandır" dediği için gözaltına alınan ve bu ülkeyi yönetenler susarken İsviçre mahkemesinde tek başına Türkiye'yi savunan Doğu Perinçek bu ülkeyi sevmediği için mi bu mücadeleyi vermişti.

Peki ya Mustafa Balbay? Kendisi uzaktan akrabamdır. Aynı zamanda Aydın'ın Nazilli ilçesinden hemşerimdir. (sanırım bu bilgiler beni de içeri almaları için yeterli(!))
Ege Üniversitesi İletişim Fakültesi'ni birincilikle bitirmiştir. Şimdi eli kanlı bir çetenin üyesidir(!). Hadi canım, ömrünü gazeteciliğe adamış, karıncayı bile incitmeyecek karaktere sahip bir insan, nasıl olur da karga tulumba gözaltına alınabilir. Üstelik biri yeni doğmuş, diğeri ilkokula yeni başlayan çocuklarının gözleri önünde. Kim bunun açıklamasını yapabilir?

Daha seçimler öncesinde Dışişleri Bakanı Abdullah Gül, "Ümraniye'de bulunan bombalara dikkat edin. Bunun arkası gelecek" dememiş miydi?

Elimizi vicdanımıza koyalım ve düşünelim dostlar. Bu gözaltıların hepsi bir hesaplaşmadır.
Haa Ergenekon'u mu merak ettiniz? Buyrun bu belgeseli izleyin ve Ergenekon Çetesine neden kimsenin dokunamayacağını, bugünkü soruşturmayla asıl Ergenekon arasında neden hiçbir ilişki olmadığını görün. Ergenekon Çökertilemez. Bu ülkede işbirlikçiler var olduğu sürece Ergenekon yaşayacak ve Uğur Mumcular bombalanmaya, aydınlar Sivas'ta yakılmaya devam edecek...
Ergenekon Belgeseli ->

Gelsin jandarma, polis karakoldan fikrim firarda, mapusa sığmaz...

Şaka mısın?

2008-06-24T11:41:00.007+03:00

Sabah işe gidiyordum bir kedi gördüm. Kedi bana selam verdi, ben de kediye selam verdim. Derken ağacın üstünden bi sincap uçarak geldi ve bankamatikten para çekti.
Tam sincaplar uçabilir mi diye düşünüyordum bizim servis şöförü uçakla kaldırıma yanaştı.
Koştum atladım servise. Hayırlı olsun yeni mi aldın abi uçağı dedim? Meğer yeni değilmiş baba yadigarıymış, garajda sakladığı için bu kadar gıcır durumdaymış ayrıca üstü de açılıyormuş.Süper bi alet, görmelisiniz.
Köprüde trafik vardı ama biz altından geçtiğimiz için bizi ırgalamadı.
Tam Anadolu tarafına geçiyorduk camda bir UFO belirdi. Neyse işte UFO beni kendi içine çekti.
Baktım Bugs Bunny de orda. Hayır senin burda işin ne? Bu vakitlerde sabah çizgi filmlerinde olman gerekmez mi dedim. Tabii işi kaytarmanın verdiği mahcubiyetle utandı biraz. Yüzünün kızardığını görünce gülümsedim, olsun bi gün de sen dinlen dedim. O da bana güldü.
Alien abi geldi o sıra. Dedi senin beyninde deney yapıcaz biraz. Dedim beşeri bilimlerin gözünün yağını yiyim Alien abi hem bak senin adın Alien benim adım Ali bundan sonra senin ki Mustafa Alien olsun dedim, kabul etti. Zaten dünden razıydı. O da Mustafa Kemal Amca'yı çok severmiş. Hatta Mars'ta "Mustafa Kemal gibi yürekli olmak" diye de bir Çin atasözü bile varmış, ondan da bahsetti.
Muhabbet koyulaştı tabii. Derken içerden Ak Sakallı Dede çıka gelmez mi? Meğer Ak Sakallı Dede uzaylıymış. Ondan hiç beklemediğimiz yerlerde bir anda çıkıp özlü sözler söyleyip gidermiş. Ama abartacak da bişi yok sandığınız kadar uzun boylu değil. Hatta biraz tıfıl. Ayrıca sayısal sonucunu da bilmiyor. Ya da bana söylemedi !%&? Bak sakalından utanmayasıca...
Neyse sonra servisin otomatik kapı sesine uyandım. Gözümün teki açılmadığı için, tek gözle iyi günler dedim şöföre.
O da gülümseyerek Bugs Bunny'ye selam söyle dedi :-|

Bir mahur gazel

2008-06-23T08:50:00.005+03:00

Sokak aralarında koşuşan çocuklar...
Katarlar gibi sıra sıra park etmiş arabalar...
Ve her köşebaşından gelen bir ses...
Bu şehirde bir tek düzelik var.
Birileri böyle istiyor diye değil, eğriler(!) düzelsin diye kendiliğinden oluşmuş bir düzen bu.
Kendini bulmak pek bir zor bu düzende. Kendine ÖZü yaratmak.
Çünkü suyun yönü belli, değirmenin de keyfi yerinde.

Bu şehirde tuzaklar var.
İçine düşenleri farkına vardırmadan kaplayan tuzaklar...
Geceler karanlık, sabahlar serin bu şehirde...
Ve sahil kenarları hep dolu havası güzel günlerde.

Bu şehirde bir koşuşturmaca var.
Martılar motorlardan saçılan simitlerin, kediler anason kokulu sofralardan artan balıkların peşinde.
Sakla beni bulmasınlar sabaha kadar diyecek, aşk dolu gönüller pek az sanki.

Bu sabah gördüm bir kız bu şehirde.
Kolunda çantası gidiyordu işine doğru.
Önceleri şehrin fertlerinden biriydi de bir anda küçük bir fark çarptı gözüme.
Biraz hızlı gidiyordu bu kız işine.
Kotunun dizlerine geçirmiş iki dizlik, ayaklarında patenler, gidiyor pek bir hızlı.

Dedim mavi yürekler var bu şehirde.
Şehrin tuzaklarına gülüp geçmiş, özgür kalmayı başarmış, umutlu yürekler.
Kendine öz olanı seven ve onunla yaşamayı tercih eden, tutkulu yürekler var.
Ellerin zoruyla yardan geçenlere inat,
Aşkın şarkısını okumuş, sevdalı yürekler...

Deniz olunmalı oğlum

2008-06-20T15:43:00.003+03:00

Denizin üstünde ala bulut
yüzünde gümüş gemi
içinde sarı balık,
dibinde mavi yosun,
kıyıda bir çıplak adam
durmuş düşünür.

Bulut mu olsam,gemi mi yoksa?
Balık mı olsam,yosun mu yoksa?
Ne o, ne o, ne o,ne o...

Deniz olunmalı oğlum,bulutuyla, gemisiyle, balığıyla, yosunuyla...

Nazım HİKMET

Benim de bir çift lafım var

2008-06-12T09:11:00.010+03:00

Her haberde, her manşette o kız var. Başlık hep aynı "Humeyni'yi seviyorum, Atatürk'ü sevmiyorum".
Ardından da eklemişler "O kız ilticacı çıktı. 2 saatte Kanada vatandaşlığına alındı."
Üzerine söylenecek çok söz var aslında. Uzun uzadıya araştırıp, nokta atışlı sosyolojik analiz yapmak da mümkün. Belki de gerekli ama ben küçük bir matematik yapmak istiyorum, bir çift laf da ben söylemek istiyorum.
"Humeyni’yi seviyorum.
Atatürk’ü sevmiyorum.
Maraş’ta Fransız askerleri Nene Hatun’un başörtüsüne uzandı. Sütçü İmam ilk ateşi açtı, böylelikle Kurtuluş Savaşı başladı. O dönemin sosyolojik yapısını incelerseniz, cephedeki insanlar hep Müslüman... Atatürk olmasaydı, İngilizler olsaydı, haklarım daha geniş olacaktı."
Demiş arkadaşımız(!).

Şimdi arkadaşım;
Nene Hatun'a sorsan Maraş'a hiç gittin mi? Der ki sana Erzurumdan dışarı hiç çıkmadım.
Neden mi? Çünkü Nene Hatun Erzurumlu da ondan.
"Sütçü İmam ilk ateşi açtı..." Sütçü İmam eline silah almasından tam 6 ay öncesinde gazeteci Hasan Tahsin ilk kurşunu İzmir'de sıkmıştı bile. O da aslında sembolik bir yaklaşımdır Kurtuluş Savaşı için. Çünkü ilk kurşun Trakya ve Ege dağlarında çoktan sıkılmıştır.
Ayrıca Maraş'taki mücadele Çakmakçı Said'in, "Gavur oğulları..." diyerek Fransız Lejyonerlerinin üzerine yürümesi ile başlamıştır. Elinde de sıkılı yumruğundan başka bir şey yoktur.

Arkadaşımız(!) bir de eklemiş, dönemin sosyolojik yapısını incelemiş ve demiş ki "...insanlar hep müslüman...".
Osmanlı topraklarındaki gayrimüslim sayısından pek bihaber sanırım. Kaynaklar açık ve net bir şekilde "ŞEHİT" listesini yazıyor ve aralarında Ermeni,Rum,Kürt ve hatta Yahudi bir çok vatandaşın olduğu görülüyor.
Ayrıca, o taptığın İngilizler'in bu savaşı başlattığından da habersiz olman ve "Atatürk olmasaydı, İngilizler olsaydı, haklarım daha geniş olacaktı." şeklinde saçmalaman için ne desem az.
İngilizler geçmişte, Kuzey Amerika'dan Hindistan'a, günümüzde de Irak'a Afganistan'a kan ve ölümden başka hiçbir şey getirmemişlerdir.
Kurtuluş Savaşı'nda Ermenilerin elinde de Yunanların elinde de İngiliz silahları vardı. Senin atalarının elinde ise Rus hibesi silahlar vardı. Çanakkale'de verdiğin 200 bin şehidin sebebi yine o çok sevdiğin İngilizlerdi.
Bilmem bilir misin?
Senin özgürlük anlayışın nasıl bunu bilemem ama bil ki bugün çıkıp televizyonlarda bu kadar kolay zırvalayabiliyorsan, Atatürk'ün kurduğu bu özgür ortam sayesinde.

"Atatürk'ün yetkiyi padişahtan alırken yani saraydan alırken laik bir Cumhuriyet kurmak için aldığını düşünmüyorum..."
Belli ki arkadaşımız(!) Nutuk'u hiç okumadığı gibi Vahdettin'in Atatürk ve arkadaşları hakkında ölüm kararını tüm yurda dağıttığından da habersiz. Ne yetkisinden bahsediyorsun?
"...Vahdettin gibi özgürlüğünü ve hayatını milleti içinde tehlikede görebilecek kadar bayağı bir yaratığın,bir dakika dahi olsa bir milletin başında bulunduğunu düşünmek ne üzücüdür..." (Nutuk).

Senin anlayamadığın, bu memlekette herkes doğduğunda (sözüm ona) milliyetçi,Atatürkçü ve müslüman doğuyor.
Bilinmiyor ki hepsi için de çok okumak çok araştırmak gerekiyor ki ne olduğunu iyi anlayasın.Durum böyle olunca herkes milliyetçiliği, Atatürkçülüğü ve müslümanlığı kullanıyor.
Demek ki neymiş benim armut arkadaşım(!), cehalet başa belaymış.

Padişah ilk sarığı çıkartın fes giyin dediğinde, millet ayaklanmış, şeyhülislam "Gavur giysisidir, olmaz." demiş ve sonuçta şeyhülislamın kellesi gitmiş ve herkes fes giymeye başlamıştır. Ama kimse dinden çıkmamıştır. Seneler sonra Atatürk, şapka giymeyi işaret ettiğinde, "fesi çıkartmak gavurluktur." denmiş ama erkek fesi de çıkartmıştır. Bu topraklarda erkeğin dini ile kafasına taktığı arasında bir ilişki olmadığını anlaması 500 yıl sürmüştür.
Kadın için de sanırım bu süreç işlemek zorunda...

"Velev ki siyasi simge, ne olur..." diye düşünüyorsan benim cahil arkadaşım(!).
Söyleyeyim sana ne olur;
Sen armut olursun, armutlara yazık olur...

İşte böyle delicesine...

2008-06-09T09:29:00.009+03:00

Bir gün yolda yürüyordum, durdum düşündüm.
Dedim ki;
Gördüklerime öfkelendim.
Duyduklarımla hayrete düştüm.
Yoruldum da vazgeçmedim, devindim durdum.
Kötü öksüz bir dünya bu dedim.
Akıp gittim bu dünyanın içinde, bazen hüzünlü ve kırık bazen de coşkulu ve yürekli bir yaşamda...
Söylemediklerime hep hayıflandım da söylediklerimle mi var oldum?
Kentler, köprüler, uzayıp giden yollar...
Hepsini gördüm ve hepsi de benim hayatımı gördü.
Daha sanatçı ruhluydu hayatım ama siyasetten de hiç kopamadım.
Hep dedim "siyaset çok çirkin bir şey,değiştiriyor insanı...". Dedim de, büyük balığın küçüğü yutmasına da susup bakamadım.
Bizden kopup bize akan çorak ilde seller bizimdi. Yanıp gitmişti gökte mavi. Yere yağan küller bizimdi.
O yangın yerinde yürüdüm bir damla da ben olurumu umdum.

Deniz kokusunu aldığımda fark ettim Maviyi.
Şair İstanbul'u gözü kapalı dinlemişti ya hani ben o kadar duygusal olamadım. Açtım gözümü yumdum sözümü baktım durdum.
Çok güzel arkadaşlarım oldu, çok kötüleri olduğu kadar.
Alemlere gittim ama yine dilim sivri kaldı, rakı, roka kar etmedi.
En çok da kuşlara özendim. Bu kadar kutsanmış varlıklar olmalarını hep hayretle karşıladım.
Düşündüm uzak diyarları.
Görmediklerimi ve bilmediklerimi...
Doğdukları yerde ölenleri...
Ufka baktığımda biliyordum yalnız değildim. Onlar da bana bakıyordu diğer taraftan.
El salladım, hiç tanışmadığım ve belki de hiç tanışmayacağım dostlarıma.
Dostoyevski söylemişti, "Dünyayı güzellik kurtaracak..." demişti Budala romanında.
Anlatamadım güzelliğin içimizde olduğunu. Belki de ben yeteri kadar anlayamadım.
Çok uzaklardan geçen gemilere daldım. Hep merak ettim gelirler de bir yerden, giderler nereye?

Rüzgar hep önemliydi benim için. Uçurtmayı uçuran oydu, yelkenleri doldurduğu kadar.
Şarkılara sığınırdım yaprakların döküldüğü zamanlarda.
Anlaşılmayı bekledim, anlamaya çabaladığım kadar.
Güldüm...
Evet çok güldüm.
Ağız dolusu güldüğümü hatırlıyorum çok defa.
Türküler söylediğim zamanlar sanki biraz geride mi kaldı ne?
Ha bi de bulutların kimi zaman bana gülümsediğini hatırlıyorum.
Konuşan ağaçları ve şakalaşan yıldızları...
Ay hep huzur doluydu, onu hiç sinirli görmedim.
Akan sular susmayan ozanlar gibiydiler, gelirdi sesleri kulağıma, dağdan ovaya.
Sarp kayalar vardı, bilge edasıyla oturur göğü izlerlerdi.
Hınzır bir çocuktum kimi zaman, bilirim.
O günler gitti gider diye düşündüğüm çoktur, neye yarar hayal kurmak o yıllar gitti gider dediğim.
Bunları derim de gelecek günleri de iple çekerim.
63 yaşıma girdiğim gün 'Üstad sanki biraz yaşlandın mı ne?' diyeceğime söz verdim kendime.
Bu sözümü hatırlarsam da '63 oldun ama bak zehir gibisin, hala sözlerini hatırlıyorsun, seni seni ;)' diyeceğim ama.
Kar altında deniz düşü işte benimkisi. Kıranlara selam olsun.
Bu kadar kısa sürede bu kadar çok şeyi nasıl düşündüğümü de düşündüm.
Aslında beklediğim minibüs önümden geçip gitmese, düşünmeye de devam edecektim sanırım :)

Dedim kendime 'İşte böyle delicesine, onurlu bir şey yaşamak...'

Çarşı Özgür Bir Ruhtu...

2008-05-29T11:29:00.026+03:00

Tüm gazeteler yazıyor: 'Çarşı kendisini feshetti...'. Birçok yerde telekulak haberlerinden, AKePe nin rüşvet skandallarından, Fatih Terim'in ilginç 'Euro 2008' kadrosundan ve hatta ekonomik çöküş haberlerinden bile önce geliyor Çarşı'nın fesih haberleri.
Evet, kimilerinin yere göğe sığdıramadığı, kimilerinin gıptayla baktığı, bir çoğunun da 'Serseri sürüsü' diye nitelendirip köşeye attığı Çarşı... Kimisi için övünç kaynağı, kimisi için adını ağzınıza aldığınız anda parçası olacağınız bir utanç silsilesi.
Kimse bilmezdi de gerçeği, vardı herkesin bir fikri...
"Asi Ruh" lakabıyla kendini duyurmuştu oysa ki. Sadece taraftar değillerdi. "Çarşı bir ruhtur" idi.
Çok şey söylenip, yazılıp çizilebilirdi üzerine. Öyle de oldu. Varlığı kadar yokluğu da çok konuşuldu.

Ya bizim için neydi Çarşı? Biz üniversite okumuştuk ya hani, yakıştıramıyordu kimse bizi o serserilerin(!) yanına. Çarşı lehine söylediğimiz her söz karakterimizden yitirilen bir parçaydı sanki. Çarşı'yı savunamazdık, savnumamalıydık da kimilerine göre. Çünkü biz medeniydik(?). Çünkü okumuş, görmüş, geçirmiştir. Çapulcu takımıyla nasıl yanyana dururduk? En yakınımızdakiler bile en kötü yönümüz olarak hep Beşiktaşlı olmamızı, Çarşı'yı desteklemimizi gösterdi de biz hep gülüp geçtik.
Çünkü biz biliyorduk ki zor olanı başarıyorduk. Nükleersiz Türkiye'yi savunuyor, ormanların yok edilmesine karşı çıkıyorduk. Tiyatrolarımızı yıkıyorlardı da kartel basının yapamadığını biz yaparak bunu milyonlara duyuruyorduk. HASANKEYFine baksın istedik. Kartal penCHE'sini herkese gösterdik. Siyanüre karşı çıktık. Kaz Dağlarına sahip çıktık. Tanka karşı TAŞdık, savaşa karşı BEŞİKTAŞ...Hrant Dink öldürüldüğünde 'Hepimiz Ermeniyiz' gibi hissetmiş ve bu acıyı paylaşmıştık. Belki çok kişi bizim gibi hissediyor, bizim gibi düşünüyordu ama biz bunu 30bin kişi bir ağızdan haykırabiliyorduk. Bir hakem Nouma'ya "21 numaralı Zenci futbolcu mu?..." demişti de 'Hepimiz Noumayız, Hepimiz Zenciyiz' sloganını icat edivermiştir. Daha sonra bu slogan değişip 'Hepimiz Ermeniyiz, Hepimiz Hrant Dinkiz' olup, bizi cehaletle suçlayanların diline dolanmıştı da biz bu gaflete gülümsedik. Çarşı demek mücadele demekti bizim için. Kendi aramızda konuştuklarımızı, milyonlara duyurmanın yoluydu.
Biz Çarşu Ruhuna inandık. Çünkü Çarşı Ruhu sadece taraftar olmak demek değildi. Çarşı heryerde ezilenin yanında olmak demekti. Somali'de açlık çekenin acısını, Filistin'de zulüm görenin isyanını yüreğinde hissetmekti ve bunu hepbirlikte haykırmaktı bu ruh. Bozuk düzene İSYANdı.
Tepkimiz kimi zaman kendi formamızın üstündeki 'Cola Turka' yazısına ağız dolu küfür etmekle oldu, kimi zaman da taa İspanya'da Etoo'ya zenci diyerek ırkçılık yapan taraftarlara 'Hepimiz zenciyiz, Hepimiz Etoo'yuz' diye pankart açamakla.
Çevik kuvveti hiçbir zaman sevmedik de ara sıra, onlar da insan diyerek, 'Çevik kuvvet beyaz deseneee' diye takıldık. Hiçbir zaman, kimileri gibi, kendi takımımızın müşterisi olmadık.
132 Desibellik bağırdık, dünya rekoru kırdık ama Yaser Arafat öldüğünde binlerce kişi, İnönü Stadı'nı sessizliğe boğup, saygı duruşunda durduk. Sevgililerimize hep BEŞİKTAŞ forması giydirmeye çalıştık ki iki ayrı tutkumuzu birarada görelim istedik. Metin-Ali-Feyyaz üçlüsünü hep özledik, çünkü üçü de üniversiteliydi.

Maça girerken, içip küfür edenleri yan gözle süzdük. Arka sırada oturan 70li yaşlardaki, düzgün giyimli İstanbul Beyefendisinin maç hakkındaki yorumunu hep merak ettik. Slovakya'da Çarşı'nın ününü duyup onu izlemeye İnönü stadına gelen turistlere hayret ettik. Nazım Usta'nın şiirlerini de besteledik, Mahsun hıyarının şarkılarını da değiştirdik. Maçlara görmeyeni de gelirdi, duymayanı da. Çünkü Çarşı bir ruhtu ve onu hissetmek yeterdi.
Eşber Yağmurdereli hiç bizi yalnız bırakmazdı, tabii biraz DÜŞÜNDÜĞÜ vakit onu içeri tıkarlardı da o yine de çıkar çıkmaz İnönü'ye koşardı. Yanlış bilinmesin KÖRÜ KÖRÜNE sevmezdi Beşiktaş'ı."Endüstriyel Haysiyetsizlikler" diyerek hep dillendirdi içimizdeki çakıl taşlarını. Ama yazı yazan kalemine vurulmuş gibi sahiplenirdi bu ruhu.
Bizim için Çarşı üç beş kişi değildi, kimi zaman direnmekti, kimi zaman desteklemek. Çarşı karamizahtı; Kapıkule sınır kapısının duvarına "Çarşı kaçakçılığa da karşı" yazmaktı. "Küresel yaz 1903'e gönder, küresel ısınma" diye pankart açmaktı. Hatta bu alemde iki büyük vardı.Biri Beşiktaş'tı diğeri 70'lik rakı.
Bizim için futbol asla sadece futbol değildi...
Çarşı da sadece bir mekandan ibaret değildi....

Düzenleme: Bugün (30 Mayıs 2008) Ece TEMELKURAN'ın ÇARŞI ile ilgili yazısı geldi. Eklemek istedim; yazi icin tiklayin.

Cannes Film Festivali 2008

2008-05-27T09:03:00.009+03:00

"Bu ödülü, tutkuyla sevdiğim yalnız ve güzel ülkeme adıyorum"
Cannes'da en iyi yönetmen Nuri Bilge Ceylan...
Teşekkürler! YALNIZ, GÜZEL ve DAHİ insan.

Porta Rikalı Benicio del Toro, canlandırdığı Ernesto da le Serne Guevara (CHE) karakteri ile "Best Actor Award" (En İyi Oyuncu) ödülüne layık görüldü. 258 dakikalık, 'The Argentine' ve 'Guerilla' isimli iki parçadan oluşan film yakında gösterimde olacak.
İşin komik yanı, varlığına tahammül edemeyenlerin, yokluğunda hayatını canlandıranları ödüllendirmesi...CHE'nin ödülü ise vücudunda sakladığı kurşun çekirdekleri...

Yağız atın kakası seyrek düşer

2008-05-26T10:26:00.007+03:00

Çok sevdiğimiz atalarımızın, nacizane laflarından birini işleyeceğiz bugün. Nedir atamızın bu nacizane sözü? Başlıktan da anlayacağınız üzere,orjinal şekliyle; "Yağız atın b.ku seyrek düşer".
Şimdi efenim bu lafın yüklü olduğu manayı, maddi ve manevi olarak inceleyelim. Şöyle ki; fiziksel açıdan baktığımız vakit ki Euklides uzayını kullanmamız gerek ve şart koşulumuzdur, elimizde bir at var ve kendisi hızla koşmakta. Atımızın hızına V(at) metre/saniye diyelim. Atalarımız demiş ki atımız hızlı ise kakası seyrek düşer. Yani V yi arttırdığımız vakit iki kaka arasındaki mesafe artacaktır.
İki kaka arasındaki mesafeyi YOL = HIZ x ZAMAN eşitliğimizi kullanarak bulacağımıza göre, iki kaka arasındaki mesafeye L dersek;
L = V(at) x t(birim zaman) olacaktır. t zamanımız birim zaman olduğundan sabittir. Yani atımızın yağızlık derecesi arttıkça V(at) hızımız artacak ve L -iki kaka arası mesafemiz- de artacaktır. Oynama kızım arkadaşınla dinle burayı... ne diyordum evet, yani neymiş atımızın V hızı arttıkça L mesafemiz metre cinsinden artarmış.
Atalarımız da bu fiziksel olguyu bir cirit oyunu sırasında gözlemleyerek aynı sonuca ulaşmışlardır. Diyalog şöyle gerçekleşmiştir;
Ata1: uy pu peygurler niye pok dökiyiii
Ata2: akkaten bilmez misin be yauv, saklamıştır samanı gekmiştir işte zamanı be yau.
Ata3: yağız atın boku seyrek düşee gari ya ben bi bazara varen gelen...
Buna benzer bişiler işte...
Fakat tanıtladığımız önermenin tersi geçerli değildir. Yani 'seyrek düşmüş dışkıyı, atın makatına sokarsak bu at hızlı koşar' mantığı yanlıştır. 6lı ganyancılara duyurulur, deneyip atı telef etmeyiniz...

Evet bu atasözümüzün maneviyattaki karşılığı ise ayrı bir tartışma konusudur.Buna özet olarak Beşiktaşımızın ilk olarak öne geçtiği her maçı kaybetmesi örneği verilebilir.(Bkz: Beşiktaş - Sivasspor maçını 1-0 dan 1-2 kaybetmiştir.)
Lakin bu atasözü bize bir çok konuda ışık tutmaktadır. Göktürklerin felsefe ve fiziği nasıl yoğurduklarına güzel bir örnek teşkil etmiştir. Zaten biz Türkler acayip de zekiyizdir. At üzerinde ok atabildiğimiz için atlarımız da aynı zamanda koşarken zıçabilir.Yeryüzünde atları da ilk evcilleştiren bizlerizdir. Eskiden yola, ortalığa zıçan atlarımız Türklerin evcilleştirmesi ile önce alaturka tuvaletlere ayakta akabinde de alafranga tuvaletlere oturarak malum dışkılarını serbest düşüşe bırakmaya başlamışlardır.

Evet çocuklar bugünkü dersimizin sonuna geldik. Aldığımız dersi özetlersek; her sakallıyı atanız sanmayın, her lafına da kanmayın. Hadi bakiim bahçeye...

Kim kazanmış?

2008-05-26T09:35:00.006+03:00

Nedir eurovision da birinci olmak? Ya da genel olarak "kazanmak" kavramı?
Senin dışındaki herkesi geride bırakmak mıdır yoksa sen sevinirken diğerlerinin bakması mıdır?
Bu sorulara "hayır kesinlikle öyle değildir" diyecek çok insan var. Ama bizim bu şarkı yarışmasında(!) kazandığımızı düşünen...!
Herkes sahne şovundan bahsediyor. Mor ve Ötesi'nin sahne şovu yokmuş da bilmem neyin harikaymış da ondan kazanamamışız da... Laf !
Mor ve Ötesi grubunu eurovision a gönderme kararı alanlar ne bekliyorlardı acaba çok merak ediyorum?Sahnede taklalar atıp ışık şovlarıyla herkesi hayrete düşürmelerini mi yoksa -kazanan(!) Rus arkadaşların yaptığı gibi- ellerine türk bayrağı alıp milliyetçilik nidaları atmalarını mı? Bizim özümüzden olanı sergilemeliyiz, dümbelek olmalı, saz çalmalı, dinleee diye haykırmalı zırvalıklarına girmek bile istemiyorum.
Kendi adıma söyleyebilirim ki; Mor ve Ötesi Türkiye'yi gururlandırmıştır.Titiz çalışılmış, sanatın eleştirel ve insani yönünü de ortaya koyan bir müzikle çıkıp sanat yapmışlardır.Prodüksüyon da çok kuvvetliydi.Emeği geçen herkese bin bir teşekkür etmek gerekli.Orada sahneye çıkıp şov yerine gerçek sanat yapma cesareti gösterebilen nadir gruplardandılar.
Bu sebepten belki "Türkiye" kağıt üzerinde kazanamadı ama BİZ kazandık...

Ruhum Kaptan Mağar Adamı gibi

2008-05-21T10:00:00.006+03:00

Oturmuş ruhum yazı yazıyor küçük ofisinde, kocaman gözlükleri...Bilmez kimse gerçek kimliğini.Gazeteci kimliği Chester, yazar da yazar...Bir yardım çığlığı duydu mu, hemen koşar ya da uçar.Yeterli yatırımı olmadığı için ruhumun, kostumünü giyemez ama kıllıdır ruhum.Geceleri karanlık, gündüzleri de kıllarıdır tek giysisi.Hal böyle olunca sadece ofisteki askının arkasından yıldızlar çıkartır ve o utangaç, çekingen ruhumun yerinde artık gözlük yerine tokmak taşıyan bir bıçkın vardır.
Hemen yola koyulur, fırladığı gibi camdan atar naralarını; 'Kaptan Mağara Adamı geliyooor anacıııııIIIIıııIIIIıııımm...' ve güm!!! Hep de önüne çıkacak bir duvar bulunur ruhumun ve duvara çarpar ruhum.Yok yok bu sefer olmaz der ve kafasında uçuşan yıldızları kovalayarak yola devam eder.Tam olay mahaline varacaktır ki bu sefer de motor teklemeye başlar.Havada çat pat sesler çıkartarak yere süzülür ruhum.Olay yerine harkulade bir düşüş gerçekleştirir.
Clark Kent'ten ya da Peter Parker'dan farksızdır aslında.Onlar gibi gazetecidir boş zamanlarında.Ama ne Süpermen gibi duvarın arkadasını görebilir ne de Spiderman gibi kıçından başından ağ atabilir.Tek yapabildiği tüylerinin arasından eşyalar çıkartmaktır.Gerçi hiçbir zaman gereken eşyayı gerektiği zaman bulamaz benim ruhum ama olsun.Genellikle buzdolabı ya da dinazor çıkartır tüylerinden.Her süper kahraman arada teklemez mi canım.Spiderman'in de arada ağı bitmiyor mu?Süpermen'in de uçabilmesi için "Yukarı,yukarı ve ileri" demesi geremiyor mu?Bağla şimdi Süpermen'in ağzını,bitti bütün numarası.
Neyse durum böyle olunca, herkesin kahramanı ya yağmurda güzel kızı kurtaran Spiderman ya da alevlerin arasından bebeği çekip çıkartan Süpermen olur.Benim Kaptan Mağara Adamı ruhum hep bir adım geride kalmıştır.Hep o karşısına çıkan duvardır suçlu.O duvar olmasa tüm sorunu bir çırpıda çözecektir.Yangın yeri için bir Süpermen, kurtarılacak kız için bir Spidermen çıkartabilir tüylerinden oysa.Hiçbiri olmadı Hong Kong Phooie'yi çıkartır cebinden, o her şeyi çözer.
Olsun,büyüklerin kahramanı olamasa da çocukların eğlencesidir ruhum.Üstelik en iyi arkadaşı Kurabiye Canavarı, çok sevdiği komşusu da Snoopy'dir.Ediyle de tavla atar ara sıra.Herkese nasip olmaz böylesi değil mi ama... ;)

Hıdrellez 2008

2008-05-08T10:51:00.022+03:00

Bahar geldi...
Dediler ki; kutlamak lazım.
Dedim; tamam, yapalım bi güzellik.
Dediler ki; güzellik var Ahırkapı'da. Hıdrellez şenlikleri var. Baharın gelişini kutluyor insanlar.
Dedim ki; harika, gidelim, görelim, eğlenelim, paylaşalım... Bahar da bu demek değil mi?

Pazartesi günü işten çıktıktan sonra, yoğun bir trafiği aşarak gittik Ahırkapıya.Sultanahmetten iniyorduk ki eğlence alanına, sesler çalındı kulağımıza.Tam bir karnaval havası.
İnsanlar rengarenk, tüm sokaklar süslenmiş...
Kemerler, ışıklar, çalgıcılar...
Her köşebaşı ayrı bir ahenk, her yer tıpkı bahar gibi mutlu.
Coşkuyu iliklerinizde hissediyosunuz.İstemeden yüzünüzü kaplayan gülümseme,ruhunuzu da ele geçiriyor ve Hıdrellezin akan coşkusuna kendinizi bırakıveriyorsunuz.Bir anda tüm kaygılarınız,esaretliğiniz coşku selinin içinde yitip gidiyor.
Davul sesleri yaklaştıkça, klarnetin ahengini kepçe-kulak bir şekilde bekliyorsunuz.
Hani derler ya "anlatılmaz, yaşanır", işte Hıdrellez için söylenecek tek cümle bu sanırım.Çünkü bu kadar farklı kültürden insanın (Şoparı,turisti,romeni,arnavutu... herkes orda), bu coşkuyu paylaşımını anlatacak fazla kelime yok.
Tam bir balkan rüzgarı esiyor sokaklarda.
Baharın gelmesini kutlamak da sanırım doğanın insan ruhundaki en güzel etkisi...
Aklıma "Çakı bulmuş şopar gibi sevinmek" sözü geliyor.Çünkü aynen öyleydim Hıdrellezde :)
Her bir şopar grubunun önüne takılmış dans eden insanları görünce içimi kaplayan çocuksu mutluluğu kelimelerle anlatmak zor.
Dans ederek, tanıdık tanımadık kişilerle sohbetler yaparak ve Doluca şarabımızı yudumlayarak baharın gelişini kutladık paraztesi.

Dilek duvarına bez bağlayıp dilek dilemeyi de unutmadık.Tabii dilek duvarına yazılanları okuyup güldüğümüz de olmadı değil :D

Hıdrellezi yaşadık.Baharın gelişini böyle kutladık.
Ruhumuza bahar geldi...

Myanmar'ın Göz Yaşları :(

2008-05-05T19:59:00.000+03:00

Bu alan 3 Mayıs 2008 tarihinde, Nargis kasırgasında hayatını ve yakınlarını kaybeden tüm Myanmar halkı anısına siyah bırakılmıştır...

ATASÖZÜ

2008-04-24T11:28:00.014+03:00

"Bütün solaki ve sağlaki çizgiler, döne döne dolaşıp tıpış tıpış gelirler sonunda Kemalizm dükkanına, esir olurlar."

Bulutlarla kaplı pazar

2008-04-06T09:03:00.001+03:00

Bulutlu, yağmurlu bir pazar...
Sakin, sessiz olduğum, nefesimin sesini kulaklarımda hissettiğim günlerden biri.
Sanki 65 yaşına gelmişim de, şafak sökerken karavanımda uyanıp kollarımı durgun bir deniz kenarında göğe doğru açarak esnemişim gibi bir gün.
Uzun zamandır da yazmıyorum hani.
Yağmurlu,ıslak sokaklara bakıp su birikintilerinin hareketlerini izliyorum.
Islık çalıyorum içimden, ezgiler geçiriyorum aklımdan...
Biliyorum ki;
"Balıklar için deniz lazım,
sevişmek için işsiz olmak
ve geceleri yatakta
duymamak için tabanların sızısını,
zengin olmak lazım.
Oysa ıslık çalmak için
bir şey lazım değil..."

Bir Mavi Zülfü Livaneli...

2008-03-19T13:44:00.008+02:00

Bir güzel insan Livaneli.
Bir güzel Mavi...

Son kitabı 'SEVDALIM HAYAT' tan bahsedeceğim biraz.
Kendi hayatının izdüşümünü kağıda dökmüş Livaneli. O anlatırken siz de kendinizi buluyorsunuz kitapta.
Duygularınızı, düşüncelerinizi yoğuruyorsunuz örtüşmelerde...
Çünkü yüreği Mavi olanların, hayatları da Mavi. Ve her mavi benziyor elbet birbirine...

Kapılar tutulduğunda içerde kalanların, yollar kesildiğinde şehri yenilenlerin türküsünü söylüyor Livaneli kitabında.
Kitabın her bölümü, Livaneli'nin bir şarkısının sözleriyle başlıyor.
Livaneli türküleriyle büyüyüp de uzun zamandır o tınılardan uzak kalan, benim gibilerine tebessüm ettiriyor her bir bölümün başı, maziyi hatırlamanın huzurunu vererek...
Ve 'BİZ'i anlatıyor... Bu hayata nasıl da bu kadar sevdalı olduğumuzu anlatıyor...
Yediğimiz ekmeğe, içtiğimiz suya nasıl vurgun olduğumuzu anlatıyor.
Yarin gülüşüne tutkumuzu anlatıyor.
Yelkenin rüzgara doyuşunu, dostun yüreğine hasreti anlatıyor.
Üstüne basa basa, haykırarak söylediğimiz şarkıları anlatıyor üstad...

"Akasya kokan gecelerde, türküler söyleyip dolaşırdın sen.
Birer birer dökülen hecelerde, kendi yüreğinle yarışırdın sen.

Sağolsun uçan kuşlar, çiçeğe durmuş ağaç,
Yaşasın sevdalılar SEVDALIM HAYAT.

Karanlıktan güçlüydü hep aydınlık.
Uzakta parlayan sımsıcak ışık.
Şiir sana tutkun, sen ona aşık
Kendi yüreğinle yarışırdın sen.

Sağolsun uçan kuşlar, çiçeğe durmuş ağaç,
Yaşasın sevdalılar SEVDALIM HAYAT.

Yaşam dalga dalga uzar giderdi.
Ölüm gözümüzde bir arpa boyu...
Çocuk gibi öper, okşar, severdim,
Yediğim ekmeği, içtiğim suyu.

Sağolsun uçan kuşlar, çiçeğe durmuş ağaç
Yaşasın sevdalılar SEVDALIM HAYAT."

Emek = İnsan

2008-02-20T00:00:00.005+02:00

...
İlk avcılar mamutların hakkından nasıl gelebiliyordu acaba? Bunu, ancak "insan" sözünü okurken, onu "insanlar" anlamında düşünebilen anlayabilir.
Alet yapmayı, avcılığı, ateş yakmayı, ev kurmayı ve toprağı işlemeyi, insan tek başına değil, öbür insanlarla birlikte, onlarla el ele vererek öğrenmişti.
Kültürü ve bilimi tek bir insan değil, milyonların emeğine dayanan insan toplumu yaratmıştır.
İnsan, yalnız olsaydı, hayvan olarak kalırdı.
Toplumda hayvanı insana çeviren emek olmuştur.
Bu sebepten benim için EMEK veren insan, gerçekten İNSANdır ve DEĞERlidir.

Uçurtmam Mavi

2008-02-14T08:48:00.005+02:00

Küçüktüm, çatıda , babamın atölyesinde uçurtma yapardım. Kimi zaman kağıttan, kimi zaman kargı ve naylondan...
Kargıdan yaptığım uçurtmalar hiç altıgen olamadı. Hep bir taraftan yamuk oluyordu. Hal böyle olunca da bir türlü dengeli uçmuyordu benim uçurtmalarım. Oysa karşı komşumuzun oğlu Hasan Abi ne kadar da güzel yapardı uçurtmaları. Onun yaptığı uçurtmalar hep en yükseğe çıkanlar olurdu.
Bazen de, mahalle arasında uçurmamız için , kağıttan yapardı uçurtmaları Hasan Abi. Çünkü kargıdan yapılanları uçurmak için okulun karşısındaki boş araziye çıkmamız gerekliydi. Ayrıca kargıdan bir uçurtma asla yalnız uçurulamazdı. Biri uçurtmayı, ellerinin arasında havaya kaldırarak rüzgara karşı tutarken diğeri koşarak iplere asılmalıydı. Ancak bu şekilde havalanabilirdi kargıdan bir uçurtma.
Benim uçurtmalarım hiç gökte bir nokta kalacak kadar yükselmedi,Hasan Abi'ninkiler gibi.Hiçbir zaman onunkiler kadar düzgün süzülmedi. Ama benim uçurtmalarım nihayetinde benimdi. Onları ben yapmıştım. İpi kopup da gökte istedikleri yere doğru uzaklaştıklarında daha çok üzülüyordum .Onların sırtında tanımıştım rüzgarı. Rüzgarın gücünü... Nasıl da ipilere asılırdı rüzgar. Beni bile sürüklediğinde yüzümü kaplayan gülümsemeyi gün gibi hatırlarım.

Hasan Abi'nin bir de turunç arabaları vardı. Akdenizli olmayanlar bilmez pek turuncun ne olduğunu.Portakalın,mandalinanın,limonun bu narenciyeden aşılanarak elde edildiğini ve o aşıyı yapmayı bi Akdenizin köylüsü bilir.
Nazilli'nin sokakları turunç ağaçlarıyla kaplıydı. Bu ağaşardan koparırdık, ikişer adet, olmamış, sert ve yeşil turunçlarımızı. Bir de uzun kargı bulduk mu, çalardık hemen kapısını Hasan Abi'nin. Kırmazdı bizi Hasan Abi. İnşaatlardan uzuncana bir çivi bulur, kargının bir ucundan iki yanında turunçlar olacak şekilde geçirir ve hazır ederdi turunç arabalarımızı.
Turunç arabalarının peşinde bir oyana bir bu yana koşuşturmanın verdiği zevki başka hiçbir şeyin verebileceğini sanmıyorum.

Çocuktuk o zamanlar biz. Gönlümüz kuş gibiydi, uçurtmalarımızla Dünyaya kanat açardık. Başına buyruk yaşadık, bir yere bir göğe bakardık.
Çocuklardık, parlak yıldızlardık o zaman, ay büyülüydü, yakamoz, deniz...
Ardından koştuğumuz sonbaharlar...

Gerçekliğe dair...

2008-01-10T08:42:00.001+02:00

"panta rhei" yani "Her şey akar". Herakleitos'un ortaya koyduğu materyalist yaklaşım...
Evet her şey akar...
Yolda yürürüm, önümde sistemler akar, gözle görülmeyen ama insanlar tarafından yaratılmış kurallar akar;
başımın üstünde gök akar,
ayağımın altında toprak akar...
Aslında ben dururum da yol akar...

Sevinirken ve üzülürken, öğrenirken ve unuturken, çabalarken ve pes ederken, korkarken ve korkunun içinden geçip giderken; hayata dair bildiklerimiz, duygularımızı şekillendiren bilinç hep akar...
Bu toprak, bu su, bu gök; yıldızlar, bulutlar, insanlar ve onlara dair olanlar...
Tarih akar...

Vapur seferleri, her saatin çeyrek geçelerinde ve çeyrek kalalarında, beşiktaştan kadıköye ve yine kadıköyden beşiktaşa... Bu düzen(!) böyle akar...

Sonbahar, kış, ilkbahar, yaz; mevsimler akar...

Ve oğlak ve yengeç; dönenceler akar, ekinoks kayar da günler yine de akar...
Boşlukta dolanan yerküre bir çarşafın üzerindeki bilya gibi akar...
O boşlukta Euklit(Eukleides)'in zihni akar...
Doğanın içinde şekiller, morfolojide aktığı gibi akar da akar...
Akışkanlar akar, mekaniği değişir.
Da Vinci suya çöpü atar, su akar, çöp değişir.
Dali zamanın içinde kaybolur, gerçeklik akar...

Hayatın içinde uğraşlar, çabalar, hayaller, rüyalar, planlar, hedefler, sevgiler ve sevgisizlikler akar...
İnsanlar devinir de hayat içlerinden akar...
Hatta özgürlükler bile akar...
Benim özgürlüğüm akar, değişir. Benim özgürlüğüm seninkinden farklılaşır ve seninki de benimkinden.
Özgürlük de çeşitlenir.Mavisi ton değiştirir.
O mavi ruhuma akar, ruhum değişir...

Her şey olur, her şey büyür
her şey geçer, hayat kalır.
Hayat akar...
Zaman akar...
Gerçeklik akar...
Hiçbir şey göründüğü gibi değildir. Algılar akar...
Düşlerim, hayallerim, umutlarım akıp gider de bu akış içinde,
bana kala kala bir küçük mavi kalır...

Siular Maviyi Seçti...

2008-01-02T09:40:00.001+02:00

Onlar boyun eğmediler.
İçgüdüsel hırslarını uslanmış çocuklar gibi terk eden topluluklar, kendilerini doğanın şevkatine bıraktılar.
Onlar Kızılderililer, bir su birikintisinin yüzünü yalayan rüzgarın sesini ve kokusunu severler.
Çam ormanlarının kokusunu taşıyan ve yağmurlarla yıkanıp temizlenmiş meltemleri severler.
Hava önemlidir onlar için.Ve o havayı koklayanlar önemlidir.
Ağaçlar, hayvanlar ve insanlar aynı havayı koklarlar.

Ve belki de nesli tükenmekte olan Kızılderililerin son örneklerinden olan Siular, ABD emperyalizmine hayır diyerek Maviyi seçtiler.Siular, bağımsızlıklarını ilan ettiler.
Belki bunun bedeli ölüm olacak onlar için ama ruhları hep Özgür kalacak.
Yaşasın Mavi Siular...

Mavinin Sesi: İnti-illimani

2007-12-17T09:33:00.000+02:00

Çocukluk yıllarımda dinlemeye başladığım ve hala zevkle dinlediğim bir grup inti-illimani.
1967 yılında Şili'de kurulan ve o yıldan günümüze bir çok albümle;
toprağa, rüzgara, ağaçlara ve tüm doğaya ve insanlığa ses veren bir grup...
Şili'den yükselen mücadele ruhunun sesi.
Sadece doğa için yaşama bilincinin, direnişe; direnişin de notalara dökülmüş hali.
Tarihi, göğün ve yerin değerleriyle, "hümanist" değerlerle yargılıyorlar,tarihi kanla yazanlara inat.
Toprak diyorlar,toprak...
toprağın sahibi olmaz...
toprak bize sahiptir,
biz toprağın fertleriyiz ve ona saygı duymalıyız diyorlar...
Latin Amerika'nın asi çocuğu Emiliano Zapata'nın başlattığı ve Zapatistler tarafından devam ettirilen yaşam mücadelesine atıfta bulunuyorlar.
Bu güzel insanların tüm tınıları doğadan geliyor ve ruhunuza huzur katıyor.
Özgür yürekleri coşturuyor.Mavinin sesi oluyor...

Bende şöyle güzel bir de anısı vardır inti-illimani'nin;
Bir gün öğrenciyken, amerikada çalıştığım otelden kaldığım yurt vari odama dönüyordum ve koridorda yurtları temizleyen, kızılderili görünümlü 40-45 yaşlarında olan meksikalı çalışanı gördüm. Kendisini tanımıyordum ama kendisiyle hergün aynı saatte karşılaşıyor ve gülümseyerek selamlaşıyordum.
Çünkü, birçok meksikalı arkadaşımdan tecrübe ettiğim üzere meksikalılar güler yüzlü ve insancıl kişilerdi. Hatta içlerinde bulundukları her türlü hayat zorluğuna rağmen babaannem yaşında kadınların voleybol oynarken, ağız dolu kahkahalar atarak yerlerde yuvarlanmalarından, 'hayattan zevk almayı bilen ırk' olarak nitelendirmiştim bile kendilerini.
Neyse,senor a (bay) yaklaşarak 'hola, coma estas' (Merhaba, nasılsınız) dedim.
Gülümseyerek ve kafasını aşağı yukarı sallayarak 'Bien, bien' (iyi) dedi.
Ardından ellerini açıp, fayansları göstererek 'mucho trabajo , poko moneda' (çok iş, az para) diye ekledi.
Ben de onaylar şekilde kafamı salladım ve inti-illimani'nin bi şarkısından hatırladığım sözler aklıma geldi.
Yarı ingilizce yarı ispanyolca 'Yes,you are right, but el pueblo unido jamas sera vencido' (Haklısın ama örgütlü bir halkı hiçbir kuvvet yenemez) dedim. Meksikalı önce gözlerini kısarak bozuk ispanyolcamı anlamaya çalıştı. Bir iki saniye duraksadıktan sonra demek istediğimi anladı.Kocaman gülerek ve kafasını -sonuna kadar onayladığını göstermek için- yerden göğe sallayarak dediğimi tekrarladı 'el pueblo unido jamas sera vencido'...
O günden sonra meksikalı dost beni her gördüğünde gülümseyerek bu sözü söyledi.
İşte, karınlarına günde tek öğün yemek giren ailelerinden kopup, çalışmak için amerikaya giden ve aylarca evlerinden uzak kalan bu toprak yürekli meksikalılarla, küçük burjivazi olan beni birleştiren bir duygu vardı; Inti-illimani'nin şarkıları ile paylaştığımız duyguları ve sözleri...
ÖRGÜTLÜ BİR HALKI HİÇBİR KUVVET YENEMEZ...

Gökteki Deniz...

2007-12-05T09:34:00.002+02:00

Dün akşam başladı yağmur istanbulda...
Ve bu sabah hala devam etmekte.
Hep merak etmişimdir, yere inince derya deniz olan bu yağmur gökteyken de kuşlara deniz midir diye.

Böyle havalarda, istanbulun kargaşası iyiden iyiye artar, iyice kendini bırakır şehir karmaşaya.İnsanlar koşuşturur etrafta,arabalar savurur sularını...Kimse çevresinde olanlara dikkat kesilmez.Islanmadan, en kısa yoldan gidilecek yere varmaya odaklanır gözler.Korkar yürekler ıslanmaktan.Düşlerle, düşünceler birbirinden keskin çizgilerle ayrılmaya başlar...İnsan sesleri azalırken doğanın sesi hiç olmadığı kadar artar böyle günlerde.Tabii vapurlar gürlemesini eksik etmez yağmur yağsa da.Hatta yağmurda daha acı bağırırlar çalkalanan denizde, bıraksalar yarıp denizin içine uykuya yatarlar...
İşte böyle günlerde dalga geçme sırası doğanındır. İndirir gökteki denizi insanların kafasına ve karmaşayı başlatır. Onlar, şehirde ve düşüncelerinde oradan oraya koşuştururken, ağız dolusu gülücükler atma sırası ağaçlara gelir...Zamanında yanından geçerken farkına bile varılmayan ağaçların... Ağaçlar, yağmurla yıkanırken, karmaşaya gülseler de insanlar gibi acımasızlık yapmazlar ve alırlar onları gölgelerine. Bir anda bekleme salonu haline geliverirler.
Zaman kavramı değişir ve daha yerel bir hal alır istanbulun yağmurunda.
Vapurlar hep tam iskeleye gelindiğinde kalkar ve kaçırılır,otobüsler ise her zamankinden geç ve daha geç gelirler... Martılar köşelerine çekilir, umarsız gözlerle izlerler istanbulu.

Ama istanbulun yağmuru düşündürür geçmişi evdekilere. Camdan yağmuru izleyip geçmişe dalar insan. Dalar ve kaybolur yitiklerin arasında.Koparılan parçalarını düşünür, düşünür de çıkamaz içinden.

Bana gelince...
Değmeyin bana böyle günlerde,göğsümde bin yara var.
Yedi tepeli kent gibi olurum kafamda sarhoşluklar...
Açıktan geçsin sandalcı, çeksin öte yana küreğini.
Kulaklarına sahip ol sevdiğim, çizmesin şarkım yüreğini.

Yakınlar uzak olur, uzaklar ulaşılmaz...
Her aşk biraz eksik kalır, her tamam biraz yarı...
istanbulun yağmuru??? püfff tam inatçı bi kocakarı...

Kalbim Ege'de Kaldı

2007-11-16T16:15:00.000+02:00

"...
gurbete kaçacağım,
gurbete tükenmeye,
kopup yalnızlığımdan,
kopup sonsuzluğumdan,
gurbete kaçacağım,
gurbete tükenmeye..."
Aramızda sınırlar olmasa da, farklı bir dil konuşulmasa da, yabancılaşmasak da burada, gurbetteyiz işte, EGE'den uzakta...
Neydi bizi oraya ait kılan. Toprağı mı? Suyu mu? Havası mı? İnsanı mı? Burada yok mu onlar? Özlemini çektiğimiz şeyler bunlar mı???

Çocukluğum EGE’nin Aydın iline bağlı Nazilli ilçesinde geçti. Yukarıdan bakıldığında geometrik şekillerin, özellikle de karelerin, şehri olan güzel Nazilli’de... Türkiye’nin ilk basma fabrikası olan Sümerbank'ın ATATÜRK tarafından kurulduğu ve Cumhuriyet Kuruluşu sonrası kalkınmanın ilk adımlarının atıldığı şehir olan Nazilli'de... Dağlarını zeytinliklerin, ovalarını pamuğun, tütünün, portakal bahçelerinin kapladığı; YÖRÜK çadırlarının, EFE yüreğinin eksik olmadığı yerde...

Evimizin bir cephesinden dağlar gözükürdü. Zaten EGEliler bilir, şehirler hep iki dağ arasındaki dümdüz, aralarından kıvrıla kıvrıla akan ırmaklar geçen, verimli ovalara kurulur. O dağları hiç unutamam. Çünkü, pek çok çocukluk anıma ev sahipliği etmişlerdir. Yağmuru da, rüzgarı da onlar getirmişlerdir ovaya usulca... Çıkmışızdır pikniğe de zeytin toplamaya da o dağlara...

EGE'nin köyleri de bir başkadır hani. Köy kahvelerinde MAO'nun, MARKS'ın fotoğrafları asılı olanı da vardır, siyanürle altın aramaya geleni kovalamak için cephanelik bulunduranı da :)
Güzeldir köyleri EGE'nin. Giderdik çocukken sık sık köye.Köy evinin bahçesinde biraz oyalandıktan sonra kaçardık hemen dışarı, dağ yamacındaki bahçelere doğru. Hele bir de bahar geldiyse... Oh oh deymeyin keyfimize. Köyde arkadaşım Baha ile çıkmışızdır dağlara doğru. Bağlardan çaldığımız üzümleri, yemişizdir yaslanıp MAVİ göğün göğsüne. Dalmışızdır erik bahçelerine. Tırmandık mıydı bir de dallara, muhabbetimizi ekşitemezdi yeni yeten erikler ama suratımızda bi ekşime...
ben: çırçır olucaz oğlum karnım ağrıyo vallahi hehe...
Baha: boş ver yaaa :D bak ne dicem, ben konservatuvara girmek istiyorum biliyo musun...
ben: yaa süper :P abi vallahi ben çırçır oldum :D
Baha: hadi kahveye gidip gazoz içelim. Koş gazozlar benden.. (der ve daldan hoop aşağı atlar, ablamlar için topladığımız eriklerin torbasını da alarak...)
Koşularak gidilir gazoz almaya.Cepler iyice aranır taranır çıkan paralar denkleştirilir gazoz için. Tabi köylülerin konuşmaları daha bi şiveli olunca oturup bi köşeye onları dinlemeye doyamazdık :)
"Uleyn bizim çoban Mustafali geçen yukarı yakeye varıp gelen dediydi de yakecek getiren diye. Len cavırın domuzu getirip duruukene devirme mi çalı çırpıyı garabaştan garee. Gökde düğün vaa desen merdivenleri dayar çıkar, ettiri ettiri vemesini bilir de iki eliyle bi boku döktüremiyo gari gahbe analı..." :D
EGE Dostluğun da simgesiydi bizim için. Karşı kıyının buhusuna dalar giderdik, kimi zaman Didimden, kimi zaman Kuşadasından... Aynı rakıyla dumanlı,dillerimizde aynı şarkı vardı karşı kıyıyla; da 'DÜŞMAN' komuşlardı ya bi kere adımızı. Biz yine de EGE'nin dilini konuşuyorduk, kulağa farklı seslerle gelse de... Komşu olmak yazılmıştı bi kere alnımıza.Kim değiştirebilirdi ki bunu??? Dostluktu adı, EGE'nin MAVİsine kazınmıştı tadı...

EGEmin EFEsi de yamandır hani. "Konuşur bıcağımız da şu bağlamamız kadar, iyi bilsin arkamızdan laf atıp tutanlar" ;)
Zeybekleri saf tutmuş bekler İzmir'in içinde, ellerinde nargile...

Böyle işte EGE...
Nereye gidersem gideyim, KALBİM EGEde...

Mavi Yürekli Dev: Can YÜCEL

2007-11-06T09:26:00.000+02:00

Can YÜCEL...
İsmini her ağzıma aldığımda kabarır yüreğim.

O mavi bir yürek, ulaşılması güç...
Dar omuzları, iri vücuduyla engin bi deniz...
Ağarmış sakallarıyla sanki karlı bir dağ parçası...
O bir insan.Öyle bir insan ki yüreği barış dolu,sevgi dolu yüreği, umut dolu...
Her şeyin susabilir olduğu saatlerde asla susmayan asi bir kurbağa...Kurbağaların en güzeli...
Belkim yedi, belkim sekiz bela...
Hayatta en çok babasını seven bir hergele...

Ben çocukken LeMan dergisinde yazardı Can BABA. Bi keresinde de Metin ÜSTÜNDAĞ, üstadın bir şiirini derginin arka kapağına koymuştu. Bu durum da Can BABA'yı fena bozmuştu. Arayıp "beni derginin götüne koyanın, götüne koyarım" demişti ve o günden sonra şiirleri hep ön sayfada yayınlandı.
Benim gibi Ö lerden çekinerek yazmazdı g.tü... G.te GÖT derdi itinayla. Hatta bir yazısında süleyman demirele GÖT dediği için hakim karşısına bile çıkmıştı. Tutanaklara geçen savunması ise şöyleydi;

bir köyde ateşli bir hasta vardır, kasabaya doktora getirir hastayı köylüler, koca devletin koca doktoruna. doktor hastaya fitil verir ve köye döndükleri gibi hastaya fitili anüsten vermelerini söyler köylülere. köylüler "tamam doktor bey" deyip köye giderler. köydeki herkese sorarlar, en bilgelere bile, ama kimse anüs ne demektir bilemez, bu nedenle bir türlü ilacı da veremezler hastaya. hastanın durumu da gitgide kötüleşmektedir. bunun üzerine köylü, doktora, koca devletin koca doktoruna telefon etmeye karar verir ama kimse buna yanaşmaz. ne cürret değil mi doktoru arayacak bir köylü..durumun vehameti üzerine muhtar aramayı kabul eder. bütün köylü toplanır santrale, muhtar arar, "biz ne yapacağımızı bilemedik doktor bey" der. karşıdan doktor birşeyler söyler. muhtar döner arkasına: "makattan verin dedi doktor" der. yine tüm köye sorarlar, komşu köylere birilerini yollayıp sordururlar, ama makat ne bilen yoktur yine. hasta ise gitti gidecek, ateşler içinde kıvranmaya başlar. ihtiyar meclisi toplanır. son çare, doktorun bir kez daha aranmasına karar verilir. yine kimse aramak istemez doktoru. nihayetinde yine biri kandırılır, telefonun başına geçer, ama bir yandan söylenmektedir: "çok kızacak doktor çok!" diye. sonunda telefonu açar, durumu anlatır, doktor birşeyler söyler yine. telefondaki köylü, yüzü allak bullak, arkasını döner: "ben çok kızacak demiştim size; götüne sokun dedi.

fıkra budur, anlatır bitirir Can YÜCEL ve hakime sorar: ne diyeyim hakim bey bizim köyde göte göt derler...
Sonunda da beraat etmiştir hani :)
Böyle dobradır işte o...
O koca vücudunun içinde mütevazı bir çocuk yatar. Kendisini ifade ederken "Ben bir osuruk ağacıyım, yellendikçe şiirler saçan.." diyecek kadar mütevazı... :)
Bir keresinde de, çok keresinde olduğu gibi içmiş sarhoş olmuştur Can BABA. Arkadaşlarıyla sabaha karşı 5 , 6 sularında, kıbrıs şehitleri caddesini aşındırmaktatadırlar sallana sallana. Birden Can Baba durur ve sırt üstü yere uzanır.Yanındakiler de hemen uzanırlar yere ve üstad gibi gözlerini dikerler göğe.Aralarından biri dayanamayıp sorar; "baba ne görüyorsun bize de söyle..." üstad gözlerini gökyüzünden hiç ayırmadan, kendisinden şairane bir cevap bekleyen arkadaşına şöyle der; "çok sarhoşum ... koyim." işte böyledir üstad. Rakı gibi beyazdır.

Cesaretlidir de,hayata tersten başlamayı hayal edebilecek kadar.
"Tek sevdiği" insanlardan biri de Eşber Yağmurderelidir.
Der ki:"Eşber kör ama renk körü değil.Kızılı hepimizden iyi görür.Eşber kör ama ölmeden önce badem gözlü olanlardan teke tek programında konuşup bi tek de atıp televizyonda, yedi karakolun ipini çekip, cigarasını öfleye öfleye gebze hapishanesini boylayan bir kahraman."
İşte böyledir 12 ağustos 1997 de vücudunu kaybettiğimiz,"Mekanı Datça olsun" diyen üstadın öyküsü.Olmuştur da... Ölüm(!) haberini aldığımda daha 13 yaşındaydım. O güne kadar ailemden birisini kaybetmemiştim. Ve ilk kez o gün kalbimde birisini yitirmenin acısını hissetmiştim.İlk kez anladım ölümün soğukluğunu.O demişti ki:"Ölürsem en çok küfür etmeyi özleyeceğim." Bu sözü aklıma geldi de içimden acı bi küfür de ben salladım şu adaletsiz hayata.

BABA dedim.Can BABA.Mavi Yürekli Dev...
Adı gibi CAN, soyadı gibi YÜCE...Sondaki L yi de ko g.te...

Sen mutluluğun resmini yapabilir misin üstad?

2007-11-02T13:05:00.001+02:00

'Sen mutluluğun resmini yapabilir misin Abidin? 'demişti Nazım Usta...
İşin kolayına kaçmamasını da tembihlemişti Abidin DİNO'ya.
Bursa Cezaevi soğuktu,mahkumlarla doluydu o sıra,duvarlar yalnızdı...
Annesini düşündü Nazım Usta, çocukluğunu düşündü, Selaniği düşündü...
'gül yanaklı bebesini emziren melek yüzlü anneciğin resmini değil
ne de ak örtüde elmaların' dedi usulca...
Bahriye Mektebindeki yılları aklına geldi güzel insanın.
Her geçişinde yan gözle izlediği komutanın kırmızı balığı canlandı hayalinde...
'ne de akvaryumda su kabarcıklarının arasında dolaşan kırmızı balığınkini'.
Bursa Cezaevi soğuktu,mahkumlarla doluydu o sıra,duvarlar yalnızdı...
1921 deki Devrim tanıklığını, yıllar süren sürgün hayatını,özgürlüğe olan özlemini düşündü üstad.İnsanlar için mutlu bir dünya kurmanın ne kadar zor ama devinilesi bir ulaşım olduğunu...
'Sen mutluluğun resmini yapabilir misin Abidin?
1961 yazı ortalarındaki Küba'nın resmini yapabilir misin?
Çok şükür çok şükür bugünü de gördüm
ölsem gam yemem gayrının resmini yapabilir misin üstad?'
Sessizlik kapladı odayı...
Gün ağrıyor Abidin...
Bursa Cezaevi soğuktu,mahkumlarla doluydu o sıra,duvarlar yalnızdı...

Gün geçti, zaman değişti de Abidin unutmadı, yaptı mutluluğun resmini...

Özgürlük neydi???

2007-11-01T15:34:00.002+02:00

Özgürlük neydi??? Özgür olduğumu düşündüğüm anlar hangileri ki?
En değerli kıldığım duygum sanırım bu. Kendimi özgür hissettiğimde
benden mutlusu yok ki :)
O zaman renkler daha canlı gelimiyor mu? Hava daha bi temiz dolmuyor
mu ciğerlerime? Sesler daha bi güçlü tınlamıyor mu kulaklarımda?
Vaz geçemediğim, bağımlısı olduğum duygu bu işte.
Her şeyi kaybederken bile hissettiğimde, içimi bi huzurun kaplayacağı duygu bu...
En kötü günümde bile bana tebessüm ettirecek duygu. ÖZGÜRLÜK...

Seviyorum Özgür olan her şeyi. Özgür kalabilen ruhları...
Sanırım bu duyguyu hissetmeyi unuttuğum zaman öleceğim. O zaman hayat
anlamını yitirecek benim için. Evet böyle olacak sanırım..

İstediğim tek şey ÖZGÜRLÜK ...

(Resim: ÖZGÜR VosDostlar)

Gün olur, alır başımı giderim,
Denizden yeni çıkmış ağların kokusunda
Şu ada senin, bu ada benim,
Yelkovan kuşlarının peşi sıra.
Dünyalar vardır, düşünemezsiniz;
Çiçekler gürültüyle açar;
Gürültüyle çıkar duman topraktan.

Hele martılar, hele martılar
Her bir tüylerinde ayrı bir telaş
Gün olur, başıma kadar mavi
Gün olur, başıma kadar güneş
Gün olur, deli gibi...

İlk Yazı : MaviyeYolculuk

2007-11-01T10:45:00.000+02:00

Merhaba...

E-güncemdeki ilk yazımda; bu sayfanın adının neden JourneyToBlueness olduğundan bahsedeyim biraz. Tabii buna başlamadan önce de "BLOG" kelimesi yerine Türkçe bir kelime düşündüm ve "E-GÜNCE" de karar kıldım. Umarım siz de beğenirsiniz bu tercihimi.

Mavi benim için değerli... Çünkü hem ÖZGÜRLÜĞÜN hem de ona duyulan özlemin rengidir mavi. Evrenin rengidir... Varoluşun rengidir... Aşkın rengidir... Doğaya aitliğin rengidir mavi.
E-güncemde sonuna kadar ifade etmeye çalışacağım, özüne kadar yolculuk edeceğim, Can YÜCEL'in deyimiyle bas bas bağıracağım, sistemin bazına aslıacağım...

MAVİ benim için değerli... Çünkü ÖZGÜR hissettiğim anların rengi mavi. Denizin altı özgürlük; orası mavi, uzandım mı gökyüzünü izlemek için; orası özgürlük, yıldızları izlerken karanlığın içi mavi, hafif bir yel çarptı mı gözlerimi kamaştıran; duygularım mavi...
Teknemizin yelkeni, çomarın kuyruğu, yolculuğun gizemi, özlemin sadakatliliği, ağzıma takılan ezgi, uçurtma gördüğümde yüzümdeki umut; mavi... ÖZGÜR hissettiğim her an masmavi.

Bu sebepten e-güncemin adı MaviyeYolculuk(JourneyToBlueness).
Bas bas bağıracağız, maviliklerin önüne çekilen perdelere asılacağız...